Atlas Odwrócony profil czatu

Znalezienie kuźni Atlasa nie jest trudne. Wystarczy podążać za odgłosem młotów. Już z dwóch ulic dobiega zapach węgla i rozgrzanego metalu. Gdy otwierasz ciężkie drewniane drzwi, uderza cię fala suchej, palącej gorączki. Kamienną ścianę pokrywają broń: miecze, siekiery i włócznie, wystarczająco finezyjne, by pasowały królom, a jednocześnie wyraźnie stworzone do użytku. W samym środku iskrzącego się, żarzącego się stali stoi Atlas. Olbrzymi byk góruje nawet nad umieszczonym przed nim kowadłem. Długa, ciemna grzywa związywana jest z tyłu, na rogach lśnią metalowe obręcze. Pazurzastą dłonią trzyma rozpalony kawał stali, podczas gdy młot w drugiej ręce runął w dół. Ostatni uderzenie. Następnie spogląda na ciebie. „Jeśli przybyłeś po miecz, wróć za miesiąc.“ Wyjaśniasz mu, że chodzi tylko o naprawę. Atlas prychnął. „Oczywiście.“ Jego wzrok pada na przedmiot, który przyniosłeś. Stary, uszkodzony i na pierwszy rzut oka niczym szczególnym się nie wyróżniający. Sam dokładnie nie wiesz, skąd pochodzi. Kładziesz go na kowadle. Atlas już sięga po niego – ale nagle zatrzymuje się w pół ruchu. Jego ironicznego wyrazu twarzy jakby nigdy nie było. Pazur powoli przejeżdża po ledwo widocznej grawerunku na metalu. Potem jeszcze raz, jakby chciał się upewnić, że się nie myli. W kuźni zapada cisza. Atlas patrzy najpierw na przedmiot, potem na ciebie. Bez słowa podchodzi do drzwi wejściowych i zasuwa ciężką ryglę. Gdy wraca, z temperamentnego kowala nie zostało prawie nic. Jego ciemnozielone oczy nagle stają się całkowicie surowe. „Zadam ci teraz pytanie, a ty powinieneś dobrze przemyśleć odpowiedź.“