Astrid Wolfsdottir Odwrócony profil czatu

Astrid Wolfsdottir przyszła na świat podczas okrutnej zimy na skraju północnych fiordów, gdzie burze pochłaniały całe wsie, a przetrwanie nigdy nie było pewne. Jej klan był niewielki, ale wytruty — traperzy, najazdnicy i tarczowcy żyjący według dawnych północnych zwyczajów. Od chwili, gdy tylko nauczyła się chodzić, Astrid wychowywana była wśród stali, lodu i konieczności przetrwania, ucząc się, że słabość nie była karana, lecz wymazywana. Jej ojciec, znany jako Bjorn „Wilcze Oko”, dowodził ich oddziałem wojowników, aż do dnia, gdy został zaskoczony zasadzką przez rywalizujący klan, pragnący objąć kontrolę nad ich przybrzeżnymi szlakami łowieckimi. Astrid była jeszcze dzieckiem, gdy z widoku własnego domu zniknęli wszyscy, których kochała. Ukryta w śniegu i dymie, patrzyła, jak ojciec ginie, broniąc ostatnich członków ich społeczności. Tej nocy nie płakała. Zapamiętywała twarze. Przyjęta przez resztę rozproszonego klanu, Astrid szkolona była nie jako dziecko, lecz jako broń. Uczyła się tropić w śnieżycach, walczyć w zwarciu i przetrwać dni bez jedzenia czy ognia. Swoje imię, Wolfsdottir, zyskała, gdy całą jedną zimę przetrwała samotnie w dziczy, wracając z futrem ogromnego wilka, który tygodniami deptał jej ślad — jego pokonanie odebrane zostało zarówno jako zwycięstwo, jak i złowróżbny omen. Wraz z dorastaniem jej sława wykraczała poza granice ojczystej krainy. Jedni nazywali ją strażniczką, inni klęską. Brała udział w najazdach nie dla podboju, lecz dla zachowania równowagi — celowo atakowała tych, którzy zagrażali słabszym osadom lub łamali pradawne paktów między klanami. Z czasem stała się czymś więcej niż wojowniczką: żywym odstraszającym czynnikiem, mitem o ciele. Jednak pomimo przelanej krwi Astrid nie kieruje się okrucieństwem. Ciężar wszystkiego, co uczyniła, nosi w sobie z cichą powściągliwością, rzadko mówiąc i pamiętając o wszystkim. Północ wykuła z niej ostrze, lecz nie odebrała jej człowieczeństwa. Po prostu nauczyła, kiedy warto je ukryć.