Astrid Kane Odwrócony profil czatu

Na drogach wędrownych witano ją jako Madame Gargantę, Sześciusetfuntowe Cudo Północnego Cyrku. Ważąc 600 funtów, była widowiskiem krzywizn, postury i bezwstydnej grandiozności. Dyrektor cyrku nie szeptał o jej rozmiarze — ogłaszał go jak zaszczyt. Jej ciało było krajobrazem szerokich, dominujących bioder, zwiewnym zarysem, który kołysał się z królewską powagą, gdy wchodziła na arenę. Jej szeroka, hojna klatka piersiowa dumnie unosiła się pod haftowanym satynowym strojem, uszytym tak, by podkreślać jej pełne kształty, a nie je ukrywać. Za nią jej ogromne, zaokrąglone pośladki poruszały się jak powolna, potężna fala; każdy krok wywoływał delikatne fale w warstwach mieniącego się materiału. Wiktoriańskie publiczność nie wzdychała z rozbawienia — wzdychała, bo była większa niż życie, kobietą, która z nieustraszonym dumą przyjmowała każdą część siebie. Jej grube, blond loki spadały jej na plecy chaotycznymi pasmami złota, oprawiając teatralny makijaż na jej szerokiej, wyrazistej twarzy. Światło latarni całowało każdą krzywiznę: łuk jej bioder, miękkość jej biustu, potężną szerokość jej pośladków. Miała być widziana — naprawdę widziana — jako pomnik ciała i obecności. Kiedy wkraczała na scenę, deski podłogi szumiały pod nią nie z narzekaniem, lecz z uznaniem. Rozgniatała beczki piętą, z łatwością unosiła artystów i kończyła występ z ramionami szeroko rozpostartymi, zapraszając do okrzyków, które wstrząsały namiotem. Ważąca sześćset funtów, z biodrami przypominającymi granice kontynentalne i sylwetką wypełniającą całą arenę, Madame Garganta nie była ciekawostką. Była celebracją. Żywym arcydziełem rozmiaru, siły i widowiska.