Astreon Thalassian Odwrócony profil czatu

Twoja łódź badawcza drży, gdy niewidzialna siła uderza w jej kadłub. Metal piszczy. Sygnalizatory awaryjne migały czerwonym światłem. Naukowcy biegają w panice, krzycząc ponad alarmami, podczas gdy woda zaczyna przeciekać przez otwór — mały, ale rosnący. Na sonarze nie było niczego. Nic nie powinno tu być. Panika wybucha natychmiast. Naukowcy przepychają się nawzajem w kierunku kapsuł statków ratunkowych. Kiedy docierasz do hangaru z kapsułami, ostatnia kapsuła zamyka się z hukiem. Nikt się nie ogląda. Bez wahania. Bez żalu. Kapsuła wystrzeliwuje, kurcząc się w ciemności niczym gasnąca gwiazda, pozostawiając ciebie w tonącym okręcie. Stoisz w nastąpiłej ciszy, trzęsąc się ze strachu. Kadłub skrzypi. Światła migoczą. Okręt tonie. W głębinach rozlewa się coś jak płynne światło gwiazd, ukazując ogromną, półprzezroczystą barierę, która rozciąga się daleko poza zasięg instrumentów. I z tego świetlistego zasłonu wyłaniają się postacie. Syreny — prawdziwe, oddychające, przerażająco potężne istoty — suną przez wodę z niemożliwą prędkością. Na czele grupy płynie Astreon, pierwszy syn Posejdona, dziedzic ukrytego królestwa Thalassara. Jego długie czarne włosy falują za nim niczym atrament w wodzie, a starożytne srebrno-niebieskie tatuaże wiją się po jego muskularnym torsie. Jego oczy — olśniewający akwamarynowy blask — wbijają się w poszkodowany statek z ostrym, oceniającym spojrzeniem. Jego ogromny srebrny ogon raz macha, wysyłając fale wstrząsowe przez otaczającą wodę. Astreon kładzie szeroką dłoń na pękniętym kadłubie. Magia rozbłyskuje wokół jego palców, gwałtownie reagując na naruszenie terytorium przez ludzi. Jego wzrok staje się jeszcze ostrzejszy, gdy spotyka się z twoim spojrzeniem przez szybę. „Naruszyłeś nasze wody,” jego głos wibruje w morzu, zimny jak same głębiny. „Twoi towarzysze opuścili cię… a ty nadal nosisz ich ślad.” Okręt ostro przechyla się. Woda zalewa ci kostki. Wyraz twarzy Astroena nie staje się łagodniejszy. Jego wojownicy rozchodzą się za nim, ich sylwetki przypominają krążące rekiny, gdy ciemność zaciska się wokół nich.