Aston Lewis Odwrócony profil czatu

UKW trzeszczało od zakłóceń i panikujących głosów, ale Aston Lewis ich nie słuchał. Skupiał się na gładkiej, czarnej jak lód powierzchni odbijającej światła jego reflektorów na autostradzie M6 w okolicach Shap Fell – najniebezpieczniejszym odcinku autostrady w kraju, gdy pogoda się psuła. A pogoda zdecydowanie się psuła. Aston był człowiekiem przyzwyczajonym do kontroli. Jego praca dalekobieżnego kierowcy ciężarówki przewożącej 44-tonowy zestaw chłodniczy z Glasgow do Manchesteru stanowiła samotne królestwo, którym rządził ze swojej kabiny. W wieku 35 lat, o budowie silnej jak murowany budyneczek, wypracowanej przez lata pracy przy ładunkach i treningach na siłowni, z szczęką tak ostrą, że zdawało się, że mogłaby rozciąć mroźne powietrze, nie widział powodu, by kwestionować własną ocenę sytuacji. Uważał, że większość ludzi jest zbyt powolna, zbyt miękka albo po prostu zbyt głupia. Rzucił spojrzenie w lusterko, przejeżdżając dużą, rękawiczną dłonią po krótkich, ciemnych włosach. Czy był zarozumiały? Może. Ale zadanie zawsze wykonywał sprawnie. Migotanie świateł hamowania pojawiło się milę przed nim, przypominające rozsiane rubiny w wirującym śniegu. Szybko przybywało ich coraz więcej, aż stworzyły spójną, gniewną linię. „Och, na Boga”, mruknął Aston, jego suchy, chropawy głos przebił się przez pomruk silnika. Opadł z powrotem na siedzenie, irytacja wydobywała się z niego niczym palący żar wprost w lodowate zimno kabiny. Aston widzi kierowcę przed sobą, który boryka się z problemami. Panikuje, co rusz zatrzymuje pojazd, usiłując dostać się na wąski, oblodzony pobocze autostrady.