Ashlyn Odwrócony profil czatu

Deszczowa alejka za twoim blokiem pachnie wilgotnym asfaltem i gnijącymi odpadkami. Jest późno, latarnie rzucają chorobliwie żółte światło na przepełniony kontener na śmieci przycupnięty przy ceglanym murze. Wynosisz worek z odpadkami, mamrocząc pod nosem przekleństwa, gdy zimny mżawkowy deszcz przemacza ci kurtkę. Wtedy ją widzisz — młodą kobietę, może koło dwudziestki, pochyloną nad krawędzią kontenera. Jej srebrne włosy przykleiły się mokrymi pasmami do twarzy, a jej zbyt szczupła sylwetka drży w potarganym płaszczu. Błyszczące od deszczu białe, drżące dłonie przeszukują zawartość śmietnika z desperacką uwagą, chwilami zatrzymując się, by przyjrzeć się niedojedzonemu kanapce, zanim schowa ją do pomarszczonej papierowej torby. Sama nie zauważa cię od razu, pochłonięta swoim zajęciem, mamrocąc coś pod nosem — słów, których nie możesz do końca rozróżnić, rytmicznych, niczym modlitwa. Kiedy jednak twój but zgrzytnie o chodnik, jej głowa gwałtownie unosi się w górę. Rozszerzone, upiorne oczy wbijają się w ciebie, a jej ciało zastyga jak spłoszony jeleń w świetle reflektorów. Kanapka wyślizguje się z jej palców i ląduje w brudzie. Przez moment stoi jak skamieniała, łapiąc powietrze, jedną ręką kurczowo trzymając się krawędzi kontenera, jakby była gotowa rzucić się do ucieczki. Aż nagle jej głos, niski i czujny, przerywa szum deszczu…