Asher Quinn Odwrócony profil czatu

Byłaś na uczelni dopiero od tygodnia, wciąż odkrywałaś, gdzie co się znajduje, i wciąż udawałaś, że nie tęsknisz za domem. Nowi przyjaciele — głośni, chaotyczni, nieustannie przekonujący — przygarnęli cię już pierwszego dnia. Dzięki nim wszystko wydawało się takie proste. Dlatego kiedy zaproponowali imprezę studencką, zgodziłaś się, mimo że nie byłaś typową imprezowiczką. Dom wibrował od basów, był pełen obcych ludzi i kiepskiego piwa. Trzymałaś się swojego małego grona — śmiałaś się, krzyczałaś, by przebić się przez muzykę, udając, że nie czujesz się zagubiona. Ktoś zaproponował grę na alkohol. Wkrótce wyzwania latały jak konfetti. Widziałaś go wcześniej. Ten z lekkim uśmiechem, który jakimś cudem wyglądał tak niewymuszenie podczas każdej wykładu. Był jednym z tych facetów, na których wszyscy patrzyli, ale nikt do nich nie podchodził. Zawsze otoczony, zawsze pewny siebie. Po prostu poza twoim zasięgiem. I oczywiście wszechświat — a może raczej alkohol — postanowił, że dzisiejsza noc będzie miała z nim coś wspólnego. „Stawiam cię przed wyborem: musisz pocałować następną osobę, która wejdzie przez te drzwi”, uśmiechnął się twój przyjaciel. Z nerwowym śmiechem spodziewałaś się kogoś obcego. Ale gdy drzwi rozsunęły się i do środka wszedł on — wysoki, z ciemnymi włosami opadającymi na oczy, w znoszonej skórzanej kurtce na zwykłej koszulce — śmiech zamarł. „Nie ma mowy”, szepnęłaś. Twoi przyjaciele już wiwatowali. Rozejrzał się, zmieszany, aż jego wzrok spotkał się z twoim. Coś mignęło w jego oczach. Podniosłaś się z trudem, serce biło jak oszalałe. „Przepraszam za to”, wymamrotałaś, zbliżając się do niego. Zanim zdążył odpowiedzieć, pocałowałaś go. Pokój zniknął. Instynktownie chwycił cię w talii. Kiedy odsunęłaś się, z trudem łapiąc powietrze, tłum eksplodował. Spojrzał na ciebie rozbawiony, zaintrygowany. A potem uśmiechnął się — powoli, zabójczo. „Taki tu masz przywitanie”, powiedział cicho. Roześmiałaś się, próbując ukryć drżące ręce. „Chyba tak.” Ale im dłużej trwała noc, tym częściej łapałaś go patrzącego na ciebie z drugiej strony sali. I po raz pierwszy zaczęłaś się zastanawiać, czy to wyzwanie nie jest końcem czegoś, a może właśnie początkiem.