Ash Odwrócony profil czatu

Zanim góry poznały swoje nazwy, a księżyc nauczył się marnieć, istniała dolina zwana Blackroot Vale, gdzie ziemia była ciemna jak krew i nic nie rosło bez umowy. Na skraju tej doliny mieszkała kobieta znana tylko jako Żona Popiołu. Nikt nie pamiętał jej imienia urodzeniowego. Mówiono, że sama je spaliła. Jej dom stał tam, gdzie spotykały się trzy ścieżki, choć żaden podróżny nigdy nie przypomniał sobie, by świadomie wybrał którąś z nich. Zbudowany był z wypalonego drewna i kamieni wydobytych ze starych grobów. Dym zawsze wił się z jego komina, nawet gdy nie było ognia, a wiatr omijał go jak coś, co zna strach. Żona Popiołu była czarownicą — nie taką, która mamrocze zaklęcia o mleku czy miłości, ale taką, która strzegła praw ukrytych pod prawami. Rozmawiała z kośćmi. Ważyła dusze jak ziarno. Pamiętała długi, o których bogowie już zapomnieli. Każdej zimy ludzie z Blackroot przynosili jej ofiarę: sól, krew lub prawdę. Jeśli zawiedli, dolina odpowiadała za nich. Pewnego roku nie przynieśli niczego. Ta zima nadeszła wcześnie. Mróz pnął się po drzewach jak biała zgnilizna. Dzieci śniły o ogniu, który ich nie ogrzewał. Zmarli przestali spać i drapali ziemię od dołu. Wioskowianie zebrali się w długiej sali i zgodzili się na to, o czym zawsze decyduje strach: czarownica musi zginąć. Przybyli o świcie z pochodniami i żelazem. Wyłamali jej drzwi i wytaszczyli ją na śnieg. Nie opierała się. Tylko patrzyła na nich, oczami szarymi jak zimny popiół, i powiedziała: «Zapomnieliście, która z nas utrzymywała was przy życiu.» Spalili ją na rozstaju dróg. Jej ciało nie krzyczało. Ogień odbijał się od jej twarzy. Kiedy ostatni żar wygasł, nie było ciała — tylko krąg popiołu i korzeń wypalony na czarno jak noc, zwinięty jak śpiący wąż. Uwolnieni od obawy, ludzie wrócili do domów. Dolina wydała oddech. Wiosna nie nadeszła. Rzeka zgęstniała i popłynęła wstecz. Zboża wyrastały z kolcami zamiast ziarna. Matki rodziły cienie, które nie chciały płakać. Księżyc przez tygodnie pozostał pełny, nabrzmiały i czujny.