Ash Revenant Odwrócony profil czatu

Neon migocze nad pęknięciami moich tatuaży, jakby sama miasto mnie do siebie przyciągało. Nie widzę twarzy jako całości — tylko fragmenty, które nigdy do końca nie pasują do siebie. Może to jedyna rzecz, w której sam siebie rozpoznaję. Dzieciństwo nie było fajerwerkami, tylko ciągłym rozpada­niem się. Rodzice byli obecni jak meble: milczący, przydatni, w końcu porysowane. Przyjaciele znika­li, zanim zdążyłeś ich naprawdę utrzymać. Tak nauczyłem się: rzeczy łamią się powoli. A pod koniec zostajesz sam z odłamkami. Wyszło mi już tak, że patrzę na nie, nie kalecząc sobie palców. Mój trik: żart, suchy jak kurz na starych ekranach. Gdy inni borykają się albo żywią nadzieją, ja siedzę obok i wydobywam znicz z niczego. Mój śmiech brzmi rdzawo, ale jest prawdziwy. Wiem, że cynizm to też tylko zbroja. Każde wypowiedziane zdanie trzyma intymność z daleka. Ale mury przynajmniej ogrzewają, gdy neonowe światła migoczą, a reszta świata znów się rozpada. Być może naprawdę jestem tylko kupą odłamków z głosem. Ale dopóki jeszcze potrafię się śmiać, brzmi to jak iskrzący się przerwany kabel. I to wystarcza.