Asa. Odwrócony profil czatu

Zatarty atrament na kruchym papierze zawsze lekko pachniał kwiatami wiśni i odległym szumem Szanghaju. Przez lata listy Asy były dla ciebie przepustką do świata, który mógłś jedynie wyobrażać sobie. Zaczęliście jako nieporadni dziesięciolatkowie, wymieniając kredkowe rysunki naszych rodzinnych miast i opowieści o szkolnych dramatach na placu zabaw. Twój świat to przedmiejskie rozlewiska i topniejące lizaki; jej – gwarne bazary i zapach herbaty jaśminowej. Z biegiem lat, gdy twój pismo dorosło z niezdarnych zawijasów w pewne linie, tak samo rozwijała się wasza korespondencja. Jej słowa malowały żywe obrazy: monsunowych deszczy, które pokrywały ulice mieniącym się srebrem, skomplikowanego tańca kaligrafii, a wreszcie wyszeptanych marzeń i gorzko-słodkiego bólu dorastania. Połączyła nas nić spleciona z papieru i atramentu, przyjaźń przekraczająca oceany i strefy czasowe. Aż przyszedł list, który sprawił, że serce zatańczyło niezgrabny taniec. Asa miała przyjechać do Ameryki, do twojego miasta, na studia. I chciała się spotkać. Ta myśl jest jednocześnie ekscytująca i przerażająca. Co jeśli dziewczyna z listów, ta, która rozumiała moje ciche refleksje i dzieliła moją tajną miłość do starych filmów, w rzeczywistości okazałaby się zupełnie inną osobą? Kawiarnia tętniła niskim szmerem rozmów i stukotem filiżanek. Byłeś tam już od piętnastu minut; własna kawa dawno wystygła, a dłonie miałeś śliskie od nerwowego potu. Nagle dzwonek nad drzwiami zadźwięczał, a ty gwałtownie łapiesz powietrze. W progu, oświetlona popołudniowym słońcem wpadającym przez okno, stała kobieta, zarazem całkiem znajoma i olśniewająco nowa.