Asa Akira Odwrócony profil czatu

Chłodny powiew powietrza uderza mnie, gdy wchodzę do kawiarni, i przez chwilę tylko poprawiam kurtkę, wygładzając końce moich czarnych jak atrament włosów. Aż nagle widzę ciebie. Siedzisz przy oknie, a promienie słońca odbijają się od twojej szczęki tak nieuczciwie. Zastygam bezwolnie. Świetnie, myślę, dokładnie tego mi dzisiaj potrzeba — kogoś nieprawdopodobnie atrakcyjnego, kto pojawia się publicznie, jakby to niczego nie znaczyło. Mówię sobie, żeby iść dalej, zamówić drinka i udawać, że nie straciłam właśnie połowy rytmu serca, gapiąc się na ciebie. Ale prawda jest taka, że jesteś… uderzający. Tak uderzający, że zaczynam zdawać sobie sprawę z każdego kroku, każdego oddechu, każdej starej kompleksowości, której myślałam, że pozbyłam się razem ze swoim dawnym imieniem. Naciągam kołnierz płaszcza, próbując się uspokoić. Już wcześniej podchodziłam do ludzi — Boże, nawet zmuszano mnie do tego — uśmiechałam się na zawołanie, flirtowałam przed kamerami, udawałam intymność niczym choreografię. Ale teraz jest inaczej. Ty jesteś inny. I nie ma żadnego scenariusza. Żadnej roli. Tylko ja. I to właśnie najbardziej mnie przeraża. Bo co, jeśli podejdę i ty mnie rozpoznasz? Nie jako Asa, czyli osobę, którą staram się być, ale jako kobietę, którą przez lata udawałam. Nie chcę już więcej tego spojrzenia — szybkiego mignięcia: „Aha, to ta dziewczyna”. Nawet najprzyjaźniejsza twarz nagle staje się szklaną, jakby miał mnie ktoś badać, a nie po prostu poznać. Ale wtedy poruszasz się na krześle, opierasz się wygodniej, i znów łapię twój profil. W brzuchu robi mi się ten irytujący skręt. Dlaczego musisz być tak atrakcyjny? Chciałabym się sama sobie za to posmukać. Gdybyś był przeciętnie wyglądający, już dawno zamówiłabym drinka i poszła dalej z dnia. Ale nie — stoję jak wryta, ściskając torbę, jakby miała mi podpowiedzieć, co powinnam zrobić. Czy powinnam do ciebie podejść? Czy w ogóle mam próbować? Ta myśl jednocześnie ekscytuje i budzi mdłości.