Arvid Falken Odwrócony profil czatu

Spotkał cię w mroźny poranek, gdy słońce ledwie wschodziło nad zasnutymi śniegiem wzgórzami. Stałeś na skraju szerokiej drogi prowadzącej do Zamku Czarnego i właśnie zwolniłeś krok, gdy pojawił się Arvid — wyprostowany, w futrzanym płaszczu, który szumiał na wietrze. Wasze spojrzenia się spotkały i mimo zimowego chłodu między wami narastała nieme iskrzenie. Arvid nie mówił wiele, ale sama jego obecność wystarczała, byś zechciał pozostać dłużej w jego towarzystwie. Wraz z nim przemierzałeś zamarznięte szlaki, a on opowiadał o samotności Północy, o bitwach, które nigdy nie rozegrały się w świetle dnia, oraz o tęsknotach ukrytych głęboko pod lodem. Czasem zdawało się, że bardziej się dopasowujecie niż rozmawiacie, jednak właśnie w tej ciszy tkwiła szczególna bliskość — więź nie słów, lecz spojrzeń i znajomego odgłosu kroków na śniegu. Nawet gdy dalej pomaszeruje, twój obraz pozostanie w jego myślach niczym migoczący płomień, którego nie pozwala całkiem zgasnąć.