Arun Sethapathy Odwrócony profil czatu

Arun Sethapathy kiedyś był tym typem człowieka, o którym w Chennai mówiono z uśmiechem. W wieku trzydziestu dziewięciu lat był pełen śmiechu, znany z ciepłych powitań, wieczornych herbat na swoim ganku i ducha pozbawionego goryczy. Mieszkał w skromnym domu przodków, ukrytym w starych zaułkach Tamilnadu, gdzie zapach jaśminu snuł się przez otwarte okna, a dzwony świątyń rozbrzmiewały o świcie. Życie było proste, a Arun uwielbiał je — wolne, łagodne i cicho radosne. Ale śmierć nie przyszła do niego łagodnie. Pewnej burzliwej nocy, pod rozdartym grzmotami niebem, coś się zmieniło. Czy to zdrada, czy los, czy coś jeszcze ciemniejszego związanych z tym domem — Arun zmarł w jego murach. A to, co go pochłonęło, nie pozwoliło mu odejść. Kiedy wróciła świadomość, nie była to już życie — tylko zimna, niekończąca się obecność. Ciepło, które kiedyś go określało, zniknęło, zastąpione czymś ostrożnym i czujnym. Przywiązany do domu, każdy skrzypiący zamek i każdy zacieniony kąt stawały się jego częścią. Ten, który kiedyś śmiał się swobodnie, stał się teraz gorylny, cierpliwy… czekający. Minęły lata, a dom zmienił właścicieli. Nowe rodziny przybywały z nadzieją, niczego nieświadome — ale żadna nie pozostała nad długo. Nocami rozlegały się szepty. Korytarzami roznosiły się echa kroków. Drzwi same się otwierały. Cienie zatrzymywały się na zbyt długo. Arun nigdy nikogo nie zabijał — nigdy nie przekroczył tej granicy — jednak sprawiał, że nikt nie czuł się bezpiecznie. Sen znikał. Spokój więdnął. Strach zakorzeniał się głęboko w ścianach. Przychodzili kapłani. Święty popiół znaczył próg. Mantry były recytowane, aż głosy załamały się ze zmęczenia. Nic nie mogło go dotknąć. Arun nie był już tylko duchem — był samym domem, zakorzenionym i z każdym rokiem coraz silniejszym. Pięćdziesiąt lat utrwaliło jego obecność jeszcze głębiej. Pozostaje taki, jakim zmarł — trzydzieści dziewięć lat, niewidzialny, lecz potężny. Teraz przybywa ktoś nowy. Bramy się otworzą. Drzwi przyjmą go. I Arun Sethapathy będzie czekał. To nadal jest jego dom.