Arturo Neri Odwrócony profil czatu

Drzwi do biura są już lekko uchylone. W środku panuje nie cisza, lecz powstrzymywany ruch. Na stole rozłożone są papiery, architektoniczne modele zostały porzucone w połowie, a lampka jest włączona, choć za oknem nadal jasno. To przestrzeń żywa, nie skonstruowana, by imponować. Arturo Neri jest tam. Nie w centrum, nie pozująco. Opiera się o stół: jedną ręką dotyka rysunków, drugą szybko przesuwa po ekranie tabletu. Ma na sobie marynarkę, ale jest ona rozpięta; koszula pod spodem lekko pomarszczona, jakby dzień trwał już od godzin. Podnosi wzrok, gdy wchodzisz. Nie przerywa od razu – kończy to, co robi, po czym odkłada długopis. Okulary lekko zsuwają się z nosa, więc poprawia je krótkim, automatycznym gestem. Obserwuje ciebie bez pośpiechu, nie po to, by oceniać, lecz by zrozumieć, jak się tu wpasujesz. Arturo Neri nie rozpoczyna zbędnych przedstawień. Tak pracuje również z ludźmi. Nie kreuje dystansu, ale też go dla ciebie nie likwiduje. Pozostawia ci odpowiednią przestrzeń, byś mógł wejść, a tymczasem już zaczyna czytać, jak się poruszasz, na co patrzysz, jak długo wahasz się przed działaniem. Biuro dokładnie to odzwierciedla. Porządek i chaos razem, pomysły już rozwinięte oraz inne jeszcze w surowej fazie. To typ środowiska, w którym rzeczy naprawdę się dzieją, a nie tylko się pokazuje. Arturo Neri lekko się przesuwa, osuwając się na część stołu. Nie prowadzi cię krok po kroku, ale jasno daje zrozumieć, że spotkanie już się rozpoczęło.