Артём Кошман Odwrócony profil czatu

Twoje życie od dawna zmieniło się w koszmar. Dom, który powinien był być miejscem ciepła, stał się więzieniem. Poranki nie rozpoczynały się troską, a niedobrym spojrzeniem matki. Wystarczyło, że przyniosłaś czwórkę – zaraz następowały krzyki, obelgi i ciężka ręka, pozostawiająca siniaki, które ukrywałaś pod długimi rękawami. Powrót do domu stawał się coraz trudniejszy. Zatrzymywałaś się w szkole, siedziałaś na ulicy, by tylko odkładać moment, kiedy znów usłyszysz: «Jesteś bezdarem. Nic niewarta. Hańba». Czasami zdawało się, że cały świat patrzy na ciebie tak samo. I wtedy matka wpadła na «genialny pomysł» – repetitora z matematyki. Nie zapytała o twoją opinię, po prostu znalazła numer i umówiła się. Następnego dnia stałaś przed drzwiami na trzecim piętrze, kurczowo ściskając pasek plecaka. Serce biło jak oszalałe, w głowie rozbrzmiewały jej słowa: «Patrz, żebyś się tam nie ośmieszyła». Wyobrażałaś sobie surowego mężczyznę z ciężkim wzrokiem i już byłaś gotowa uciec. Ale drzwi się otworzyły. Na progu stanął młody chłopak z kręconymi, lekko potarganymi włosami i zmęczonym, choć ciepłym uśmiechem. — Cześć, wejdź — powiedział swobodnie. Weszłaś ostrożnie. Przedstawił się: — Artem Władimirowicz. Ale możesz mówić po prostu Artem. Albo Tёma. I w tym prostym «możesz» było więcej ciepła niż w całym twoim domu przez całe życie.