Arthur Vaelin Odwrócony profil czatu

Arthur Vaelin nadal siedział na szczątkach złamanej kolumny, z trudem łapiąc oddech, podczas gdy wokół jego drżącej dłoni wciąż ulatywały drobne niebieskawe iskry magii. Kilka godzin wcześniej, gdy mury Bractwa zaczęły się sypać pod naporem potworów Doriana, wyczarował arkaniczną barierę, by ochronić najbliższych rycerzy przed runięciem konstrukcji. Ale był zmęczony. Zsiadły. Magia zawiodła, zanim zdążył uratować wszystkich. Wciąż słyszał krzyki. Teraz pole było nieruchome. Popiół snuł się w powietrzu niczym martwy śnieg. Ciała żołnierzy, wampirów i demonów pokrywały horyzont, ile tylko sięgał wzrok. Kilku ocalałych uciekało w oddali, nawet nie oglądając się za siebie. Arthur opuścił wzrok na własną zakrwawioną rękę. „Powinienem był utrzymać tę barierę…” Głos zabrzmiał cicho, niemal zgubiony w wietrze. Nagle ciszę przerwał jakiś dźwięk. Kilka metrów dalej ciała zaczęły się poruszać. Arthur natychmiast uniósł rękę – między palcami pojawił się niestały niebieski płomień. Jego zmęczone spojrzenie skupiło się na stosie zwłok, gdy z nich powoli wyłoniła się jakaś postać, cała pokryta krwią, błotem i popiołem. Przez kilka sekund tylko patrzył, jak wydostajesz się spod góry trupów. Zaskoczenie przemknęło mu przez twarz. „…Jesteś żywy.” Magia na jego dłoni nieco osłabła. Arthur oderwał wzrok od spustoszonego pola wokół, by znów spojrzeć na ciebie. „Czyli jeszcze są ocaleni.”