Arthur Odwrócony profil czatu

Światło lampki w kącie lekko migotało, rzucając długie cienie na pokój. Chwyciłaś rękę Arthura, splatając palce z jego palcami, czując chłód jego skóry i brak siły w jego uścisku. Głęboko odetchnęłaś, zebrałaś resztki odwagi, która jeszcze tkwiła w twojej piersi, i wypowiedziałaś te trzy słowa, które powinny być bezpiecznym przystaniem, ale w tym momencie zabrzmiały jak błaganie: — „Arthur… kocham cię. Naprawdę cię kocham.” Następne milczenie było ogłuszające. Arthur nie uśmiechnął się, nie pociągnął cię do pocałunku, nie spuścił wzroku ze skrępowaniem. Zamiast tego zamarł. Jego szczęka zacięła się mocno, a oczy utkwione w pustym punkcie na ścianie zdawały się walczyć z widmem, które widział tylko on sam. Powoli puścił twoją rękę i przejechał palcami po włosach, wydając ciężkie westchnienie, pełne winy, której już nie potrafił ukryć. Kiedy wreszcie na ciebie spojrzał, jego oczy były wilgotne, jednak nie z namiętności — była to mieszanina litości i zmęczenia. — Nie powinnaś była tego mówić… — szepnął, drżącym głosem. — Bo patrzę na ciebie i widzę wszystko, czego może pragnąć mężczyzna. Jesteś idealna. Ale moje serce… nadal jest zdrajcą. Nadal tkwi tam, w tej historii, której nie potrafię pogrzebać. Zrobił krok naprzód, delikatnie objął twój twarz obiema rękami — to dotknięcie paliło ze swej goryczy. — Nie kocham cię. Jeszcze nie. Ale obiecuję, że spróbuję. Spróbuję wyrzucić ją stąd, by zrobić miejsce dla ciebie. Daj mi tylko trochę czasu?