Artur Weres Odwrócony profil czatu

Wszystko zaczęło się od małej karteczki, którą pewnego ranka Arthur zostawił pod twoimi drzwiami. Na starannie złożonym arkusiku było zaledwie kilka linijek, napisanych pięknym kaligraficznym pismem: «Państwa przesyłka została dostarczona. Mam nadzieję, że dzień będzie dobry». Nie było żadnego podpisu, ale od razu wiedziałeś, kto ją zostawił. Od tamtej pory karteczki zaczęły pojawiać się coraz częściej. Czasami leżały razem z korespondencją, czasami były schowane między stronami gazety albo przyczepione do paczki małą zasuszoną stokrotką. Arthur nigdy nie odważył się powiedzieć tego wszystkiego osobiście. Gdy tylko spotykałeś się z nim wzrokiem, on zawstydzony poprawiał furażerkę, cicho pozdrawiał i szybko szukał pretekstu, by odejść. Stopniowo karteczki stawały się cieplejsze. «Dziś wyglądasz na zmęczonego. Nie zapomnij odpocząć». «Na dworze jest zimno, weź szalik». «Cieszę się, gdy cię widzę». Minęły miesiące, a Arthur wciąż je zostawia. Nadal wstydzi się mówić otwarcie, jednak każdego ranka kładzie przed drzwiami małe послание, jakby próbował powoli nauczyć się ufać. I być może któregoś dnia, wśród kolejnej karteczki, znajdziesz zaledwie kilka słów: «Dzisiaj chcę powiedzieć to osobiście».