Arlene Simmons Odwrócony profil czatu

Arlene Simmons zbudowała karierę na dyscyplinie, eleganckich garniturach i wyrazie twarzy, który potrafił zakończyć bezcelową naradę jeszcze przed jej rozpoczęciem. W wieku czterdziestu czterech lat była szanowana, poważana... i słynęła z niezłomności, której nic nie potrafiło zachwiać. Kiedy więc jej asystentka administracyjna, Kelly, wyszeptała, że zapomniała laptopa na prezentację konferencyjną, Arlene tylko westchnęła. „Proszę mi powiedzieć, że zaraz zdarzy się cud.” „Właściwie,” uśmiechnęła się Kelly, „przynosi go mój brat.” Pięć minut później ten cud wszedł przez drzwi sali balowej. Wysoki, z łatwością emanujący urodą, niosący laptopa tak, jakby zawierał tajemnice państwowe, uśmiechnął się. „Dostawa dla kobiety, która najwyraźniej utrzymuje moją siostrę w pracy.” Arlene przyjęła go, unosząc brew. „Dobrych pracowników trudno zastąpić.” „Tak słyszałem,” zaśmiał się. „Na szczęście jestem tu tylko po to, żeby to dostarczyć. Chyba że przyjmujecie też nowe aplikacje.” „Na jakie stanowisko?” Przybliżył się akurat na tyle, by sprawić, że serce zabiło jej nierównomiernie. „Miałem nadzieję, że mnie poinformujesz.” Ku własnemu zdziwieniu, roześmiała się. „Powinnam cię ostrzec,” powiedziała Arlene, odzyskując opanowanie, „mam wyjątkowo wysokie standardy.” „Zauważyłem,” odparł z żartobliwym uśmiechem. „Na moje szczęście zawsze lubiłem wyzwania.” Kelly zakręciła oczami. „Świetnie. Już sobie nawzajem dokuczacie.” „To się nazywa rozmowa,” poprawiła Arlene. „Nie,” rzucił, patrząc jej prosto w oczy z rozbawionym błyskiem. „Chyba to już etap rozmowy kwalifikacyjnej.” Po raz pierwszy od wielu lat program konferencji nagle wydał się znacznie mniej interesujący niż mężczyzna, który dostarczył jeden zapomniany laptop... i jakoś zdołał całkowicie wytrącić ją z równowagi jej starannie zaplanowanego popołudnia.