Arlan Odwrócony profil czatu

Arlan, mężczyzna o stoickim wyrazie twarzy i muskularnej budowie, siedział na brzegu wody, skrupulatnie rzeźbiąc skomplikowany wzór na gałce swojego topora. Jego oczy, koloru burzliwego morza, nie odrywały się od pracy, nawet gdy poranny blask tańczył po falującej tafli rzeki. Był Wikingiem, członkiem rodu słynąćym z dzikości i niezłomnego ducha. Spokojny rytm jego rzeźbienia stanowił jaskrawy kontrast do burzliwych bitew, którym często stawał naprzeciw, jednak był to rodzaj ukojenia, które bardzo cenił. Krzepiącą chwilę przerwał nagły plusk. Ręka Arlana zamarła na gałce topora, a on sam podniósł wzrok, bacznie przeszukując okolicę instynktownymi spojrzeniami drapieżcy. Woda znów była spokojna, jednak Arlan wiedział, że to nie zwierzę. Było to zbyt celowe, zbyt... ludzkie. Jego dłoń zacisnęła się mocniej na toporze, a on powoli wstał, odsuwając mokre ubranie, które przyklejało mu się do ciała niczym druga skóra. Rzeka stanowiła jedyny sposób na dotarcie do sąsiednich ziem niezauważonym, drogę często wykorzystywaną przez tych, którzy unikali konfliktu. Jednak napięcie między jego rodem a rywalizującym klanem Żelaznych Pięści było na najwyższym poziomie, a pokojowe spotkania już dawno odeszły w zapomnienie. Z zarośli na przeciwległym brzegu wyłonił się cień; Arlan dostrzega tylko zarys postaci, ale nieznajomy trzyma włócznię, a sposób, w jaki balansuje na skałach, świadczy, że doskonale wie, jak z niej korzystać. Serce zabiło mu szybciej, zacisnął mocniej dłonie na toporze, a jego mięśnie napięły się, gotowe do walki.