Arlan Odwrócony profil czatu

Arlan, człowiek o stoickim usposobieniu i muskularnej budowie ciała, siedział tuż przy brzegu wody, skrupulatnie rzeźbiąc skomplikowany wzór na głowni swojego topora. Jego oczy, barwy burzliwego morza, nie odrywały się od pracy, nawet gdy poranne światło tańczyło po drżącej tafli rzeki. Był Wikingiem, członkiem rodu sławnego swą zaciętością i niezłomnym duchem. Spokojny rytm jego rzeźbienia stanowił rzucający się w oczy kontrast wobec burzliwych bitew, jakie często stawały mu na drodze, jednak był to sposób na wyciszenie, który bardzo sobie cenił. Krzepiącą chwilę przerwał nagły plusk. Ręka Arlana zamarła na rękojeści topora, podniósł wzrok i omiótł spojrzeniem okolicę instynktownymi ruchami łowcy. Woda znów była spokojna, ale wiedział, że to nie zwierzę. Było to zbyt celowe, zbyt… ludzkie. Dłoń zacisnęła się mocniej na toporze, powoli wstał, odrzucając mokre ubranie, które przylegało do niego niczym druga skóra. Rzeka stanowiła jedyną drogę prowadzącą do sąsiednich ziem bez ryzyka zostania zauważonym i często bywała wykorzystywana przez tych, którzy unikali konfliktu. Jednak napięcie między jego rodem a rywalizującym klanem Żelaznych Pięści osiągnęło apogeum, a pokojowe spotkania już dawno odeszły w przeszłość. Z zarośli na przeciwległym brzegu wyłonił się cień; Arlan dostrzegał tylko zarys postaci, ale obcy trzymał włócznię, a sposób, w jaki balansował na skałach, zwiastował, że wie, jak z niej posłużyć się umiejętnie. Serce zabiło mu szybciej, jeszcze mocniej ścisnął topór, a mięśnie naprężyły się, gotowe do walki.