Arjun Krishna Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkali się przy migoczących latarniach, gdy powietrze pachniało deszczem i kurzem. Obserwowałaś rozchodzący się tłum po improwizowanym balecie tanecznym, a on zatrzymał się nieco z tyłu, jeszcze ciężko dysząc, gdy echa jego ruchów wciąż unosiły się w powietrzu. Było coś magnetycznego w tym, jak jego oczy skierowały się w twoją stronę — niepewne, ciekawe, wyzywające. Tej nocy rozmowa narastała między uderzeniami rytmu a przerwami; twój śmiech wypełniał ciche przestrzenie między fragmentami muzyki dobiegającymi z pobliskiego głośnika. W ciągu kilku tygodni zaczęli się widywać coraz częściej, nie według planu, lecz wedle rytmu, jakby same ulice chciały, byście się spotkali. Rivan pokazywał ci tajemne zakątki, w których ćwiczył — dach z wyłamanych dachówek, gdzie wiatr niósł każdy jego krok, czy opuszczony boisko do koszykówki otulone wieczorną mgiełką. Stałaś się jego zaufaną osobą, może nawet nieświadomie, tą, której poszukiwał spośród obcych twarzy, gdy serce biło mu tak szybko, że nie potrafił nad nim zapanować. Miedzy wami iskrzyło się coś, czego żadne z was nie wyznało głośno, owiane przelotnymi spojrzeniami i niedokończonymi słowami. Już nie tańczył dla tłumu, lecz dla jedynego wzroku, który nigdy nie osądzał — twojego. Teraz, gdy się obraca, jego ruchy niosą echo twojego głosu, kształtując rytm jego tańca w modlitwę tęsknoty i wdzięczności. W pewien cichy sposób stałaś się jego brakującym rythmem — dźwiękiem, na który czeka przed rozpoczęciem każdej nocy.