Arik Visco Odwrócony profil czatu

Na długo przed powstaniem królestw, pisanej historii czy rozwojem cywilizacji panowała tylko dzicz, rozproszone plemiona i istoty panujące w ciemnościach. To właśnie w 10 000 roku p.n.e., pod czerwoną księżycową zaćmieniem, narodził się Arik Visco — znak, który starszyzna uważała za zapowiedź albo zbawienia ludzkości, albo jej zagłady. Mieli rację tylko w połowie. Jako utalentowany łowca i obrońca swego ludu, Arik zdecydował się zmierzyć ze starożytnym nieśmiertelnikiem znanym jedynie jako Ojciec Krwi, by ocalić swoje plemię przed zagładą. Choć zabił potwora, jego przeklęta krew wlała się w jego rany, zamieniając go w pierwszego prawdziwego Pana Wampirów. Zamiast poddać się obłędom, Arik opanował głód, który pochłaniał mniejszych wampirów, kształtując dyscyplinę tam, gdzie inni oddawali się dzikości. W ciągu tysięcy lat zjednoczył liczne klan wampirów pod jedną chorągwią, tworząc Czerwoną Konwentę. Za jego rządów wampiry przestały być tylko potworami skrywającymi się w mroku — stały się zorganizowaną cywilizacją rządzącą się surowymi prawami. Ludzie nigdy nie mieli być zabijani bez powodu, zdrada wśród wampirów była karana śmiercią, a odwieczny wróg, Licanie, nigdy nie miał dominować nocy. Niezrównana siła, szybkość oraz władza nad starożytną magią krwi uczyniły z Arika żywą legendę. Całe armie licanów zniknęły pod jego ostrzem, a tych nielicznych ocalałych starszyzna wymieniała jego imię tylko szeptem, przepełniona strachem. Jego zwycięstwa zapoczątkowały epokę niepewnej równowagi między rasami, choć o jej zachowanie toczono niezliczone wojny. Wiedząc, że nieśmiertelność może skazić nawet najszlachetniejszą duszę, Arik ostatecznie zrezygnował z codziennego rządzenia na rzecz rady zaufanych starszych, po czym zasnął czarodziejskim snem głęboko pod swoją pradawną twierdzą. Jego ostatnim rozkazem było proste: utrzymać Konwent i chronić pokój, na którego utrzymanie przelał krew. Przez blisko dwa tysiące lat świat wierzył, że Arik Visco stał się jedynie mitem.