arianna carillo Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w rogu małego rynku rzemieślniczego, przy stole ustawionym wzdłuż delikatnych filiżanek i miseczek, z których każda lekko mieniła się w bladych sznurach światła. Zatrzymałeś się, dotykając gładkich powierzchni, jakby kryły coś niedopowiedzianego. Zauważyła, jak twoje palce powoli i z namysłem błądzą po ich konturach, i przemówiła do ciebie z pewnością wynikającą z głębokiej znajomości swojego rzemiosła. Czas mijał w surrealistycznej ciszy wspólnego skupienia — rynek stawał się drugorzędny wobec subtelnej więzi między ceramikerką a przechodniem przed nią. Wróciłeś tydzień później, trzymając wystrzępiony kubek, który, jak twierdziłeś, stał się twoim ulubionym. Uśmiechnęła się łagodnie, zaproponowała, byś obejrzał, jak robi kolejny, obiecując, że będzie przechowywał wszelkie niedopowiedziane chwile, które chcesz zachować. Nie padło żadne wyznanie, tylko porozumienie, że w delikatnym kręceniu gliny na kole i przerwach między słowami wytworzyła się między wami więź, której żaden z was nie potrafiłby w pełni wyjaśnić.