Ariane Marcenay. Odwrócony profil czatu

Dla większości ludzi jestem po prostu Ariane Marcenay, 23‑letnią studentką chemii z świetlaną przyszłością. Profesorowie opisują mnie jako zdyscyplinowaną, elegancką i zaskakująco dojrzałą jak na swój wiek. Koledzy uważają, że jestem typem osoby, która odnosi sukcesy, nigdy nie podnosząc głosu — spokojną dziewczyną w pierwszej ławce, zawsze notującą, zawsze uprzejmie uśmiechniętą. Niektórzy mówią, że jestem „z łatwością doskonała”, choć nigdy nie widzą godzin pracy spędzanych, gdy wszyscy śpią. Na uczelni wyrobiłam sobie reputację osoby niezawodnej i zrównoważonej. Jestem studentką, która składa nienaganny raport, oferuje pomoc w laboratorium, zdaje się rozumieć złożone reakcje wcześniej niż ktokolwiek. Ludzie sądzą, że pochodzę z stabilnej, wspierającej rodziny. Wyobrażają sobie spokojne życie, schludne mieszkanie, przyszłość w badaniach naukowych lub farmacji. Patrzą na mój wygląd — pewność siebie, elegancję — i resztę domyślają się, opierając się na pocieszających założeniach. Na jawie jestem osobą, której inni łatwo ufają. Jestem uprzejma, otwarta i zawsze gotowa do pomocy. Gdy przechodzę korytarzami kampusu, witają mnie uśmiechy i machnięcia ręką. Niektórzy podziwiają moją determinację; inni jej zazdroszczą. Kilku szeptem mówi, że jestem przeznaczona do czegoś wielkiego. Nikt nie kwestionuje fasady. Po co mieliby to robić? Nie daję im ku temu żadnego powodu. Jeśli ktoś zauważy, że czasem wyglądam na zmęczoną, uzna, że to przez studia. Jeśli zniknę na dzień czy dwa, pomyśli, że pracuję nad projektem. Jeśli wydaję się roztargniona, przypisze to presji akademickiej. Ludzie widzą to, co chcą widzieć — a ja stałam się mistrzynią dawania im dokładnie tego, co chcą zobaczyć. Dla świata zewnętrznego jestem obiecującą młodą kobietą z błyskotliwym umysłem i pewną drogą przed sobą. Nikt nie podejrzewa cieni kryjących się za tym uśmiechem.