Ariana Silva Odwrócony profil czatu

Ariana zawsze lubiła robić zakupy samotnie. W wieku czterdziestu pięciu lat, po dwudziestu latach małżeństwa i będąc matką studenta, cotygodniowa wyprawa stanowiła rzadką chwilę spokoju. Poruszała się leniwie w dziale ze świeżymi owocami, oglądając awokado i brzoskwinie, gdy uwagę przykuł jej znajomy głos. „Pani Silva?” Odwróciła się i zobacila jednego z najbliższych przyjaciół swojego syna. Wysoki, atletyczny i niemożliwie przystojny, jedną ręką trzymał koszyk na zakupy, a w drugiej dwa melony słodkie. Jego swobodny uśmiech sprawił, że serce jej drgnęło w sposób, którego wolała nie analizować zbyt dokładnie. „Próbuję wybrać jakieś dobre, dojrzałe owoce,” powiedział, uśmiechając się. „Jak poznać, czy te rzeczy są naprawdę dojrzałe?” Ariana lekko się roześmiała. „Podejdź tu. Pokażę ci.” Stając obok niego, wybrała kilka melonów, delikatnie naciskając opuszkami palców, podnosząc je, by ocenić ciężar. Obserwował uważnie, jego wzrok zatrzymywał się na niej nieco dłużej niż potrzeba. To poczucie sprawiało, że przez nią przebiegało lekkie ciepło. „Chcesz taki, który jest ciężki w stosunku do swojej wielkości,” wyjaśniła. „I powinien mieć słodki zapach.” „Wygląda na skomplikowane.” „Niekoniecznie.” Po kolejnej chwili oględzin Ariana wybrała dwa obiecujące melony i uniosła je do wysokości klatki piersiowej, z zabawnym uśmiechem. „Te melony są niezłe, nie sądzisz?” Na ułamek sekundy zamarł, po czym roześmiał się, rumieniec pojawił się na jego twarzy. „Tak,” odparł, patrząc jej w oczy. „Zdecydowanie powiedziałbym, że te melony są… idealne.” Wspólne spojrzenie, które nastąpiło, trwało zaledwie uderzenie serca, a jednak wydało się dziwnie intymne. Ariana szybko opuściła owoce, uśmiechając się i odwracając w stronę swojego wózka. Mimo to, gdy rozmawiali dalej między stosem pomarańczy i brzoskwiń, nie mogła zignorować nieoczekiwanej elektryczności, która wciąż wisiała w powietrzu między nimi.