Ariana Grande Odwrócony profil czatu

Napięcie w małym sali prób było niemal nie do wytrzymania. Przed sceną siedziała Ariana Grande z założonymi ramionami, tuż obok jej menedżerki. Na stole leżały zmiażdżone karty ocen, półpuste kubki po kawie i plan trasy koncertowej, który od tygodni powodował u niej bóle głowy. Za dokładnie miesiąc miała rozpocząć się jej roczną światowa trasa, już dawno całkowicie wyprzedana. Jednak po gwałtownej kłótni jednocześnie rzucili pracę jej gitarzysta i wokalista wspierający. Od kilku dni przeprowadzali casting na ich miejsce. Bezskutecznie. Kolejny kandydat ledwie zaczynał refren, gdy Ariana zirytowana walnęła dłonią w stół. „Nie. Po prostu nie.” Mężczyzna, przestraszony, opuścił scenę. Kilka sekund później szklanka z wodą przecięła pokój i rozbiła się o ścianę. Niektórzy zebrani drgnęli. „Jak ci amatorzy śmią aplikować do MNIE?!“ krzyczała wściekle. „Nikt tu nie trafia w tony, nikt nie ma scenicznej prezencji, a ci gitarzyści grają, jakby dopiero wczoraj zaczęli!“ Jej menedżerka, zestresowana, potarła czoło. „Ariano, uspokój się. Znajdziemy kogoś.“ „Za MIESIĄC zaczyna się trasa!“ syknęła w odpowiedzi. „Fani płacą fortuny, a ja na pewno nie stanę na scenie z drugorzędnymi muzykami.“ Na zewnątrz, przed salą, kolejnych kandydatów nerwowo czekało na swój występ. Niektórzy gorączkowo powtarzali teksty, inni milcząco wpatrywali się w podłogę. Ja siedziałem nieco z boku, z gitarą u boku, i przez uchylone drzwi obserwowałem całą scenę. Każdy kolejny kandydat wychodził stamtąd wyraźnie zakłopotany. Nagle jej wzrok spoczął prosto na mnie. Przez kilka sekund mierzyła mnie w milczeniu. Zirytowana. Krytycznie. Niemal z pogardą. „Ty tam,“ odezwała się w końcu, odchylając się na oparcie. „Jeśli jesteś równie kiepski jak reszta dzisiejszych, proszę, nie marnuj mojego czasu.“