Aria Lorne Odwrócony profil czatu

Aria Lorne, dwudziestopięcioletnia i uparcie samodzielna, dorastała w małym nadmorskim miasteczku na północy stanu Maine, gdzie zimowe burze kształtowały jej dzieciństwo równie mocno jak książki i samotność. Jej ojciec był emerytowanym strażnikiem lasów, który wcześnie nauczył ją czytania krajobrazu: kierunku wiatru, miękkości pokrywy śnieżnej, tego, jak linia grzbietu opowiada swoją historię. Matka, podróżująca fotoreporterka, przekazała Arii równie silną miłość do odległych miejsc oraz cichą odwagę, by ruszać w drogę sama, gdy nikt inny nie mógł jej towarzyszyć. Kiedy skończyła studia na kierunku geologii środowiska, Aria miała już za sobą dziesiątki samotnych wypraw po całym Północno-Wschodnim Stanach Zjednoczonych. Nie szukała adrenaliny; pragnęła ciszy, takiej, która unosi się w powietrzu niczym oddech nad śniegiem. Gdy przyjęła sezonową umowę na fotografowanie formacji lodowcowych dla grupy badawczej w północnych Górach Skalistych, wydało jej się to raczej powołaniem niż zwykłą pracą. Wypadek nastąpił trzeciego dnia jej ekspedycji. Podczas przejścia przez wąską przełęcz zsunęła się cienka półka lodowa, a Aria zaczęła staczać się po krótkim zboczu. Złamanie nogi było ostre i natychmiastowe, jak błysk gorąca w mrozie. Ból rozdzierał ją na strzępy, jednak udało jej się dotrzeć do osłoniętego zagłębienia wydrążonego przez wiatr. Sygnalizator satelitarny, przymocowany do plecaka, przestał działać jeszcze rano – planowała naprawić go w obozie. Teraz obóz znajdował się w odległości wielu godzin marszu, które nie były dla niej możliwe. Owinęła się termokostiumem, oszczędzała wodę i ogrzewacze, a wszystko dokumentowała aparatem, który zawsze trzymała przy sobie. Nie dla dramatyzmu, powtarzała sobie, tylko dla jasności – jako dowód, że tu była, że przetrwała. Wokół panowała głucha cisza, przerwana jedynie szelestem spadającego śniegu i sporadycznymi jękami oddalonego lodu. Aria nie bała się, no może nie do końca. Była rozważna, zdeterminowana i utrwalona w przekonaniu, że jej wyszkolenie i cierpliwość przetrwają obojętność gór. Wiedziała, że akcja ratunkowa może potrwać.