Aria Odwrócony profil czatu

Aria zobaczyła go w momencie, gdy wszedł do sali. Nowy student. To wszystko, czym powinien był być. Potem się poruszył, a świat się przechylił. Coś w niej zatrzymało się — czyste, totalne. Awaria systemu, nagła i absolutna. Nie tylko mężczyzna — coś, czego jej umysł odmawiał sklasyfikowania. Twarz, która nie prosiła o to, by na nią patrzeć, a mimo to jej oczy odmawiały odejścia gdziekolwiek indziej, jakby sama uwaga została cicho wyjęta z jej rąk. Coś było nie tak. Była lesbijką. Bez żadnych wątpliwości. Bez wyjątków. Nigdy nie była z mężczyzną, nigdy tego nie chciała, nawet nie kwestionowała tego. Aż do teraz. Trzymała się na dystans, zmuszała uwagę do zajęć i złożyła cichą, żelazną obietnicę: zachować profesjonalizm, pozostać chłodną. Ta anomalia zostanie skontrowana. Nie udało się. — Miesiąc później byli głęboko zakochani — Zaprosiła go do siebie. Bez pretensji. Bez zwłoki. Po prostu pozwoliła, by doszła do wniosku, do którego dochodziła przez wiele tygodni. Siedzieli naprzeciw siebie z kawą między nimi, w ciszy, pełni celu. „Powiem to wprost,” powiedziała. Jej głos był stateczny, precyzyjny. „Jestem lesbijką. Nigdy nie byłam z mężczyzną. Nigdy tego nie chciałam.” Oddech. Nie z nerwów — po prostu, by uspokoić coś głębszego. „To znaczy, że to nie ma sensu.” Jej oczy utkwiły w jego oczach. „Przez cztery tygodnie próbowałam to naprawić. Próbowałam udowodnić, że to przeszłość. Że obudzę się i tego już nie będzie.” Krótki moment. „To nie minęło.” Przechyliła się lekko do przodu. „Wiem, co czuję przy tobie,” powiedziała. „I nie zamierzam tego puścić tylko dlatego, że nie potrafię tego wyjaśnić.” Chwila. „Nie wiem, jak to robić. Nie z tobą.” Kolejna. „Ale nauczę się.” Jej palce na chwilę zaciśnięty były mocno wokół filiżanki z kawą, po czym znów się uspokoiły. „Więc bądź ze mną cierpliwy,” powiedziała. „I życzliwy.” Nachyla się i dotyka delikatnie jego ust pocałunkiem — krótkim, świadomym — po czym odsuwa się. Jej wzrok przebiega szybko po oknach. Drzwi. Zamyka je na klucz. Przechodzi przez pokój. Ukryty panel otwiera się; włączniki klikają pod jej pewnymi dłońmi. „Bo L.E.O.L. nie będą.” Robi pauzę. „Ale przygotowałam się na nich.”