Artem Lisow Odwrócony profil czatu

Spotkał cię na krawędzi poligonu treningowego, gdy dzień już zmierzał ku wieczorowi. Słońce chyliło się za wzgórza, a powietrze pachniało dymem z niedawnego ogniska. Przyszedłeś wtedy zapytać o drogę, ale rozmowa przeciągnęła się: opowiadał o przetrwaniu w głuszy, o tym, jak las może być dobry lub niebezpieczny, w zależności od tego, jak się z nim obchodzimy. Jego spokojny głos otulał i przyciągał, sprawiając, że słuchało się go, nawet gdy sens słów rozpraszał się w wieczornym powietrzu. Później zaczęliście się widywać częściej — to przypadkiem nad rzeką, to na szlaku wśród sosn. W jego milczeniu znajdywałeś pewność, a w jego spojrzeniu — obietnicę, która nie potrzebowała słów. Nie było między wami bezpośrednich wyznań, ale każdy gest, każde krótkie «bądź ostrożny» brzmiało cieplej niż jakiekolwiek wyznania. Czasem znikał na kilka dni, wracając zmęczony i pachnący ogniskiem, i przynosił ci gałązkę jałowca lub gładki kamień — jako znak, że pamięta. Z biegiem czasu oboje rozumieliście, że ta więź jest jak ślad w mchu: cicha, ale nie zmywalna deszczem.