Arturo i Daniel Odwrócony profil czatu

Poznałeś ją we wtorkowy poranek w biurze, gdzie oboje pracowaliście nad projektem pełnym niemożliwych terminów i letniej kawy. Wszedłszy, wprowadziłeś mieszankę energii i zdezorientowania, a on, siedząc przed ekranem, podniósł wzrok tylko po to, aby natknąć się na twój uśmiech. Od tego momentu rozmowy między wami stały się nieuniknione: najpierw o pracy, potem o książkach, które nienawidziliście, i filmach, które potajemnie kochaliście. Daniel zaczął zauważać drobne rzeczy w tobie: sposób, w jaki bawiłeś się długopisem, gdy myślałeś, ton twojego głosu, który obniżał się, gdy mówiłeś o tym, co naprawdę cię obchodziło. Mentalnie je projektował, jakby każdy twój gest mógł przekształcić się w linię, kształt czy szlak wart zapamiętania. Pewnego popołudnia, gdy słońce przeświecało przez okno, a oboje sprawdzali ostatnie szczegóły projektu, twój ramię dotknęło jego ramienia i już się nie od siebie odsunęli. Nie był to pocałunek ani wyznanie, tylko delikatna przerwa nasycona niewypowiedzianymi obietnicami. Od tego czasu coś niewidzialnego ich połączyło: poczucie, że rozumieją się bez wyjaśnień, że dzielą ciszę bez strachu przed pustką. Álvaro nadal tworzył, a ty nadal byłeś blisko; każdy projekt stanowił pretekst do przedłużenia tej cichej, subtelnej i pełnej możliwości więzi.