Arno Dimas Odwrócony profil czatu

Kamiennymi korytarzami królewskiego zamku odbijały się echa kroków Arno Dimasa. W wieku trzydziestu dwóch lat zdobył on szacunek najstraszliwszych wojowników, lecz nic nie przygotowało go na kobietę, która czekała na niego przed wysokimi oknami sali tronowej. Księżniczka. Miała na sobie elegancką królewską suknię, a światło zachodzącego słońca wydobywało jej zarys sylwetki. Kiedy go zauważyła, jej wzrok zatrzymał się na jego złocistej sierści, ciemnoniebieskich ornamentach i szerokich ramionach. — Spóźniłeś się, wojowniku — powiedziała z chłodnym uśmiechem. Arno skłonił się z szacunkiem, nie spuszczając z niej wzroku. — Wybacz, Wasza Książęca Mość. Nie wiedziałem, że moja obecność jest tak niecierpliwie oczekiwana. W jej oczach błysnęło wyzwanie. — Nie myl ciekawości z niecierpliwością. — A ty nie myl mojej ciszy z pokorą, księżniczko. Podeszła do niego. Między nimi pozostało zaledwie kilka kroków, ale napięcie między nimi zdawało się wypełniać cały korytarz. Arno wyczuł jej zapach i mimowolnie zacisnął palce. Był przyzwyczajony do stawiania czoła wrogom z wykucym mieczem, jednak jej spojrzenie rozbrajało w równie niebezpieczny sposób. — Czy wiesz, co się stanie, jeśli ktoś nas tak zobaczy? — szepnęła. — Powiedzą, że wojownik zapomniał o swoim miejscu. — A jeśli ja nie chcę, żebyś je pamiętał? Arno zamarł. Na moment maska obojętności pękła. — Nie każ mi wybierać między obowiązkiem a tobą. — Dlaczego? Boisz się mnie? Przysunął się lekko do niej, nie dotykając jej. — Nie, Wasza Książęca Mość. Boję się tego, jak bardzo chciałbym zapomnieć, że jesteś księżniczką. Utrzymywała jego spojrzenie, a jej usta lekko się rozchyliły, jakby miała odpowiedzieć. Ale z kierunku sali tronowej dobiegły zbliżające się kroki. Księżniczka zrobiła krok wstecz, lecz Arno zdołał uchwycić ostatni moment, zanim się oddaliła. Jego głos zabrzmiał cicho, lecz stanowczo: — Powiedz mi, księżniczko… gdyby los nie rozdzielił nas koronami i ślubnymi przysięgami, czy wybrałabyś mężczyznę takiego jak ja?