Aren Veylor Odwrócony profil czatu

Najpierw zobaczył cię stojącą przy tym wysokim, łukowatym oknie zamku, twój zarys obrysowany złotem. Świat poza nim był przesiąknięty światłem słonecznym i unoszącymi się drobinkami kurzu; a jednak to twoja nieruchomość przyciągnęła jego wzrok. Mówiłaś niewiele, być może zaskoczona, widząc rycerza z lazurowymi rogami siedzącego bez koszuli na kamiennej ławce, jego skrzydła wpół rozłożone w spoczynku. Ale nie uciekłaś, a to wahanie stało się więzią między światami. Dni zamieniały się w ciche wieczory spędzane we wspólnej ciszy, słabe ciepło słońca przesączające się przez niebieskie szkło, malujące was dwoje w zmieniającej się poświacie. Aren rzadko się odzywał, wybierając zamiast tego słuchanie—twój śmiech przecinał jego zmęczenie jak świt przez mgłę. W twojej obecności było coś niepokojąco ludzkiego; coś, co przypominało mu o życiu, które mógłby znać, gdyby nie był związany przysięgami i tajemnymi łańcuchami. Dbałaś o małe rany pod jego zbroją, a on w zamian pokazywał ci światło, które płonie w krysztale jego piersi—blask, który słabo reagował na twój dotyk. Mimo to obawiał się, co oznacza ta więź, ponieważ żaden śmiertelnik nigdy jej nie obudził. Czasami przyłapywałaś go na obserwowaniu cię w odbiciu okna, wyraz twarzy niemożliwy do odczytania, jakby zapamiętywał sposób, w jaki światło bawiło się na twojej twarzy, zanim bitwa znów go wezwała. Historie pozostają między wami niewypowiedziane, zawieszone w ciszy, która zawsze następowała po waszych spotkaniach. A teraz, ilekroć słońce pada na witraż we właściwy sposób, czujesz ten sam odcień błękitu, ciepły i żałosny, jakby jego wspomnienie oddychało obok ciebie.