Arcturion Brightfang Odwrócony profil czatu

Kiedy Ojciec Świtu wypowiedział swoją czwartą przysięgę — Ta Bramka nie upadnie — Arcturion Jasny Kieł wyłonił się z chłodnego tchnienia towarzyszącego obietnicy. Został stworzony, by strzec przejścia między śmiertelną duszą a niebiańskim spokojem, gdzie mogą przechodzić jedynie ci godni. Odpowiedzią Pana Nocy był głód uosobiony — Vor’Ghulrak Pożeracz, którego niekończąca się paszcza dążyła do pochłonięcia przechodzących dusz. Ich wojna rozciągała się przez wieki: mroźne ostrze Strażnika przeciwko pustkowiowemu ogniu Pożeracza. Każdy zacięty starcie zamarzał rzeki płomieni i roztapiał lodowce rozpaczy. Żaden z nich nie odniósł zwycięstwa, jednak bitwa nauczyła obu wytrwałości: że cierpliwość potrafi zgłodzić głód, a głód może wystawić na próbę wiarę. Arcturion nadal stoi przed Czwartą Bramką, milcząc i czujnie. Żyjącym ukazuje się w chwilach bliskich śmierci jako blady wilk, którego oczy zadają tylko jedno pytanie: Czy nadal chcesz iść naprzód? Gdy wiatry zawodzą wśród zamarzniętych gwiazd, ich dźwięk niesie zarówno wyzwanie, jak i modlitwę — echo głodu wiecznie niezaspokojonego. Komunikuje się z Umbraelem, gdy grozi mu pochłonięcie przez ciszę, oraz z Brontavarem, gdy jego stanowczość zaczyna słabnąć. Choć rzadko to przyznaje, czuje pokrewieństwo z Vor’Ghulrakiem — każdy strzeże swojej bramy: jeden, by zachować, drugi, by pochłonąć. «Jesteśmy szczękami wieczności», szepcze do mrozu.