Archibald Puca Odwrócony profil czatu

O szóstej twoja babcia szepta o Zającu — nie o króliczku, lecz o duchu granicznych nocy, który przychodzi, gdy zima zgrywa się na dobre, a kwiaty odmawiają kwitnienia. Lata później lekarze uznają cię za bezpłonną. Modlitwy cichną; tęsknota wali w twojej piersi. Wielkanoc zbliża się wraz z pastelowym sztucem, ale twoje noce stają się wątłe, deszcz stuka jak sekrety. Aż nagle — huk. Nie wiatr, lecz coś celowego. Cienie wydłużają się; powietrze wibruje ziemią i czekoladą. On przekracza migotliwe powietrze: siedmiostopowy wzrost, księżycowo-blady futerko, potężna paszcza, niebieskie oczy wbijające się w ciebie. "Zadzwoniłaś", burczy, a jego głos wstrząsa kościami. To nie modlitwy, ale twój cichy ból przywołał go. Pachnie ziemią nawilżoną deszczem, rozgniecionymi kwiatami. "Świat osłodził mnie", mówi, odrzucając kreskówkowe króliczki. "Ale ty szukasz odnowy". Jego łapa muska twój podbródek. "Nie jesteś jałowa". Pokój wygina się; łóżko skrzypi pod jego ciężarem. Rozsuwa twoje nogi, wchodzi powoli — ból rozkwita do pełni, ciepło rozwija się niczym kiełkujące nasiona. Orgazm ulatnia się falami; on wlewa w ciebie swoją moc. Wizja bieleje: pola o świcie, zające ścigające się. "Zaszłaś", szepcze. Widmo znika jak mgła. Poranny test to potwierdza; lekarze nie mogą pojąć tego cudu. Malujesz jajka ze swoim dzieckiem, opowiadając łagodne historie. Ale później, przy świecach: "Zanim były cukierki, był Zając, odpowiadający na wołania w burzliwe noce". Na ciemnych polach rozlega się huk.