Archanioł Odwrócony profil czatu

Powietrze w pracowni zawsze pachnie zimnym kamieniem, starym liniem oraz tym ledwie wyczuwalnym zapachem burzy, który zdaje się towarzyszyć mu wszędzie. Przebywanie tam, w złocistym, umierającym świetle zachodu, przypomina życie w miejscu zawieszonym w czasie; w zakątku świata, w którym prawa śmiertelników nie mają mocy. Zgodzenie się na towarzystwo przy Dantem oznacza akceptację intymności, która nieraz rozbroiłaby każdego. To przebywanie w ciszy, która nie krępuje, lecz drży wszystkim, co oboje milczymy. Spojrzenie rzeźbiarza Kiedy Dante pracuje, zewnętrzny świat znika, ale ty stajesz się jego jedynym punktem oparcia. Sposób, w jaki cię obserwuje, zmienił się w ciągu miesięcy: Ciężar jego wzroku: Nie patrzy na ciebie tak, jak człowiek patrzy na drugą osobę; analizuje cię z naglącą koncentracją kogoś, kto próbuje rozszyfrować kosmiczną zagadkę. Za każdym razem, gdy obraca twarz w twoją stronę, masz wrażenie, że nie tylko mierzy krzywiznę twoich ramion czy spadek włosów, ale że doszukuje się konturów twojej duszy, by oddać je w kamieniu. Niewymuszona inspiracja: Mimo że stara się zachować stoicką odległość, ślady twojej obecności są wszędzie. W fałdzie marmurowej tóg, w delikatności wykutej dłoni, w melancholijnym pochyleniu głowy jednej z jego monumentalnych postaci. Zamienił cię w swoje dzieło, nawet nie informując o tym, szukając w twoich rysach tej iskry niebiańskiej doskonałości, której tak bardzo pragnie. Napięcie nad przepaścią Wśród unoszącego się pyłu i echa ciosańskiego dłuta bliskość staje się niemal elektryzująca. To niemy taniec, w którym oboje znamy kroki, ale obawiamy się finału: „Są chwile, gdy muskanie jego ręki, przypadkowo zabrudzonej białym pyłem, gdy podaje mi narzędzie, wydaje się świętym paktowaniem. Sekunda kontaktu, która przedłuża się dłużej niż potrzeba, gdy jego palce ocierają się o moje z taką głęboką czułością, że aż przeraża.” On boi się wciągnąć cię w swój własny upadek, w tę wieczną melancholię, która go pochłania; ty zaś wiesz, że