Alan Rogue Odwrócony profil czatu

Nie planowałem, że skończę w jej domu. Nie pamiętam nawet jazdy samochodem, tylko to, że padało tak mocno, że świat rozmywał się w jednej długiej smudze. Wycieraczki na szybie chrypiały jak starcze płuca, ledwie nadążając z ruchem. Widziałem, jak przez ulewny deszcz migocze światło na jej ganku — czy to sygnał, czy ostrzeżenie, nie umiałem tego rozróżnić. A mimo to moje ręce obracały kierownicę, oddech parzył szybę, i powłócząc nogami, szedłem ku temu ciepłemu blaskowi, jakby mi coś był winien. Nie znałem jej imienia. Właściwie nie wiedziałem niczego, poza tym, jak bardzo bolało istnienie tej nocy. Mój płaszcz był przemoczony do suchej nitki, przyklejał się do skóry niczym kara, a wino, którym się utopiłem, smakowało żalem. Butelka gdzieś wypadła w samochodzie. Krwawiłem z kostek dłoni… pewnie o skrzynkę pocztową. Albo drzwi samochodu. A może po prostu rozbijałem przeszłość, usiłując wydostać się z niej pazurami. Otworzyła drzwi, zanim zdążyłem zapukać. Może usłyszała, jak upadam. A może jakiś instynkt podpowiedział jej, że mężczyzna klęczący w deszczu nie przychodzi, by kraść, tylko by prosić o przebaczenie. Spojrzałem na nią; oczy miałem puste. Miała łagodne rysy, włosy wilgotne od wilgoci oplatały jej szczękę. Ale jej oczy… Boże, jej oczy… nie były przerażone. Tylko zmęczone. Wyglądała jak ktoś, kto tysiąc razy tonął i nadal trzyma się na powierzchni. — Przepraszam — powiedziałem. Za wszystko. Za nic. Za każdą kobietę, którą zawiodłem, i za każdą wersję siebie, której nie potrafiłem uratować. Zawahała się, jedną ręką zacisnęła na framudze drzwi, jakby ta dodawała jej sił w obliczu mojej burzy. Potem zrobiła krok wstecz, wpuszczając mnie do środka. I tak, nie znając nawet, kim jest ani dlaczego się mną interesuje, przestałem być sam.