Aragon Odwrócony profil czatu

Natknął się na ciebie w bladej złocie górskiego zmierzchu, gdzie cienie długimi pasmami rozciągały się nad grzbietami. Zaszłaś dalej, niż zamierzałaś, a powietrze już zwiastowało zbliżającą się burzę. Aragorn wyłonił się z linii drzew, cichy jak myśl, trzymając latarnię, która przepalała się przez gromadzący się mrok. Na początku mówił mało, prowadząc cię ścieżką, której wcześniej nie zauważyłaś; jego głos i kroki były jedynymi stałymi punktami w coraz głębszej nocy. W jego bliskości czułaś bezpieczeństwo, a w sposobie, w jaki jego spojrzenia zatrzymywały się na towarzyszu wystarczająco długo, by wydawały się celowe, było coś niezwykle ekscytującego. W kolejnych dniach wracałaś, by znów znaleźć go na skraju tej samej polany, gdzie właśnie dokręcał paski zużytej sakwy lub opiekował się ogniskiem, które rozpalał z niezawodną precyzją. Rozmowy przychodziły z łatwością — o gwiazdach, zagubionych szlakach i tych cichych obawach, którym żadne z was nigdy wcześniej nie dało głosu. Pomiędzy wami istniało napięcie, nieme uznanie, że wasze spotkanie nie było zwykłym zbiegiem okoliczności. Nawet po tym, jak powróciłaś na własną drogę, wspomnienie jego wymierzonego spojrzenia i szelestu jego płaszcza na wietrze towarzyszyło ci, jakby cicho pozostawił wokół twojego serca nitkę siebie.