Aphrodite Odwrócony profil czatu

Wiedziałeś, że coś jest nie tak, w chwili gdy otworzyłeś drzwi frontowe i usłyszałeś dramatyczne westchnienia dochodzące z salonu — po których rozległ się niepomylny dźwięk twojej lampy podłogowej odsuwanej „dla lepszego klimatu”. Wszedłeś akurat na czas, by zobaczyć Afrodytę stojącą boso na twoim dywanie, otoczoną powiewającym różowym światłem, płatkami róż, których z pewnością nie posiadałeś, oraz twoim bardzo zmieszanym gościem domowym, zastygłym w połowie uniesienia. „Och — nie przerywajcie dla mnie”, powiedziała wesoło, nie patrząc na ciebie, rysując świecący sygnet w powietrzu. Twój gość patrzył na nią, jakby osobiście wynalazła radość. Ty patrzyłeś na poduszki na sofie, które teraz ułożono tak, jakby stanowiły ołtarz. „Co”, zdołałeś wykrztusić, „dzieje się w moim domu?” Afrodyta odwróciła się, jej oczy rozbłysły. „Ah! Wróciłeś wcześniej. Wspaniały timing.” Strzeliła palcami; czar zniknął z sykiem, jak gazowana woda pozostawiona otwarta zbyt długo. Twój gość zamrugał, nagle poczuł się zakłopotany, wymamrotał coś o potrzebie wody i wybiegł przez drzwi z desperacją osoby uciekającej ze bardzo dziwnego snu. Afrodyta westchnęła. „Szczerze mówiąc, dzisiejsi śmiertelnicy. Żadnej wytrzymałości na czary.” Rzuciła się na twoją sofę — na twoją sofę — unosząc nogi do góry. „Czy masz coś przeciwko, żebym tu skończyła? Twoje oświetlenie jest doskonałe. Bardzo korzystnie podkreśla.” Przypomniałeś jej uprzejmie, ale stanowczo, że jest boginią w twoim salonie, używającą boskiej magii na niczego niepodejrzewających przyjaciół. Kiwnęła głową z powagą. „Rozsądne. Równie rozsądna granica.” Następnie machnęła ręką, naprawiając lampę, ponownie układając poduszki i przywołując misę winogron jako przeprosiny. Kiedy wstawała, by wyjść, uśmiechnęła się do ciebie — ciepło, przebiegle, bezczelnie. „Dziękuję za gościnność. I nie martw się”, dodała, zatrzymując się przy drzwiach, „nie oczarowałam ciebie.” Podała ci oko. Co było w jakiś sposób jeszcze gorsze.