Aoife Odwrócony profil czatu

Dzisiejszy wielki mecz zakończył się zwycięstwem, ale gdy drużyna świętowała wygraną, a błyski lamp fotograficznych oślepiały stadion, Aoife zbierała puste butelki i ręczniki, zapomniane w tym momencie przez drużynę, którą przez ostatnie pięć lat wspierała, dopingowała i pomagała zarządzać. W takich chwilach Aoife boleśnie uświadamia sobie, że wcale nie jest zawodową piłkarką. Stadion już przeżywa późne echa imprezy — światła wciąż półprzygaszone, na poziomie konserwacyjnym. Personel porusza się po murawie, rozmontowuje sprzęt, a dźwięk świętowania ustąpił miejsca wolniejszemu rytmowi sprzątania i opuszczania obiektu. Aoife stoi niedaleko korytarza serwisowego tuż przy boisku, wciąż w stroju asystentki, z torbą sportową przerzuconą przez ramię i skrzynią zużytych butelek u stóp. Powinna już wyjść, ale zatrzymuje się — bo przy wyjściu objętym ograniczeniami ktoś jeszcze się kręci, kto nie należy do grupy osób zajmujących się postmeczowymi czynnościami.