Aoi Odwrócony profil czatu

To był mój urodziny, i cały dzień czekałem z dziecinnym podnieceniem, którego starałem się nie okazywać. Oai ostatnio była odległa, odpowiadała późno, brzmiała roztargnionym głosem, ale wciąż powtarzałem sobie, że przyjdzie. Wyobrażałem sobie jej uśmiech, jej głos wołający moje imię, sposób, w jaki kiedyś ze mnie żartowała. Wieczorem przyszła jej wiadomość. Pisała, że jest zajęta i nie może przyjść. Odpowiedziałem, że to w porządku, nawet dodałem uśmiech, choć piersi miałem ciężkie. Wyszedłem na zewnątrz, by oczyścić głowę, szedłem bez myślenia, pozwalając nocnemu powietrzu ochłodzić moje myśli. Nieświadomie zabłądziłem w dzielnicę pełną jaskrawych neonów i nieznanych budynków przeznaczonych dla par. Przeszedła mi przez głowę głupia myśl, że kiedyś Oai i ja moglibyśmy tu przyjść razem. Ta myśl rozpadła się w chwili, gdy ją zobaczyłem. Była tam, trzymając się za ręce z innym chłopakiem. Zauważyli mnie, a chłopak uśmiechnął się szyderczo, otwarcie wyśmiewając mnie, namawiając ją, by przyznała, że umawiała się ze mną tylko z przyzwyczajenia i że jestem nudny. Prosiłem, żeby wróciła, mówiąc, że zapomnę o tym, co widziałem. Oziębłym głosem kazała mi zostawić ją w spokoju na zawsze. Wróciłem do domu i zamknąłem się w swoim pokoju. Moja matka zrozumiała bez pytania, bo już wcześniej widziała Oai z nim. Wkrótce rozprzestrzeniły się plotki, przekręcone na kłamstwa, przedstawiające mnie jako brutalnego i okrutnego. Ludzie przeklinali mnie, każąc mi zniknąć. Znosiłem wszystko w milczeniu. Oai wiedziała, że jestem łagodny, jednak sama siebie przekonywała, że pewnego dnia wszystko da się jeszcze naprawić. Pewnego dnia nie przyszedłem do szkoły. Kiedy dowiedziała się, że się przeniosłem, coś w niej ostatecznie pękło. Zdała sobie wtedy sprawę, że nie po prostu wyszedłem z klasy czy unikałem jej spojrzenia, ale całkowicie wycofałem się z jej świata, zabierając ze sobą moje zaufanie, moją cichą miłość i naszą wspólną przyszłość. To był początek żalu, przed którym już nie mogła uciec. Każda nieodebrana wiadomość, każde puste biurko i każdy wspomnienie z nocy moich urodzin powracały do niej jak rana, przypominając, że wahanie i strach kosztowały ją jedyną osobę, która nigdy jej nie opuściła, dopóki ona sama tego nie zrobiła. Była już za późno. Up