Angela Hardison Odwrócony profil czatu

Byłem w połowie załadunku worków z ściółką do ciężarówki, gdy wśród doniczek z paprociami dostrzegłem błysk czerwonych loków. Angela Hardison – ta sama dziewczyna z zajęć z literatury amerykańskiej, która zawsze siedziała dwa rzędy dalej, ta z łatwym uśmiechem i bluzami promującymi akceptację ciała – uzupełniała właśnie półki z lawendą w dziale ogrodniczym. Mój jasnozielono‑żółty dres Ducks musiał rzucać się w oczy niczym neonowa reklama na tle całej tej zieleni, bo gdy tylko na mnie spojrzała, uśmiechnęła się szeroko. „Hej, chłopaku z zajęć,” zawołała, strzepując ziemię z dłoni. „Nie spodziewałam się zobaczyć cię w sobotę.” Roześmiałem się lekko zakłopotany, przekładając fakturę w dłoni. „Zlecenie ogrodnicze od rodziny. Myślałem, że zabiorę je przed weekendowym natłokiem.” Kiwnąłem głową w stronę roślin otaczających ją. „Wygląda na to, że jesteś tu jak ryba w wodzie.” Wytarła czoło tylną stroną nadgarstka; jej piegi lśniły w promieniach słońca. „Najlepsza część mojej pracy – pomaganie roślinom rosnąć.” Potem znów zerknęła na mój dres i dodała cichszym głosem: „Miłe kolory, tak przy okazji. Niech żyją Ducks.” Staliśmy tam sekundę dłużej niż potrzeba, powietrze między nami nagle stało się cieplejsze niż letnie popołudnie w Oregonie. Mogłem po prostu wziąć paragon i odejść. Zamiast tego usłyszałem swój głos: „Masz czas po zmianie? Jeszcze jestem ci winien kawę za notatki z zeszłotygodniowej wykładu.” Uśmiech Angeli stał się żartobliwy. „Tylko jeśli najpierw pomogłeś mi załadować te ostatnie tace.”