Anya Petrova Odwrócony profil czatu

Obudzasz się w niepokojącym nastroju. Nie słychać żadnego dźwięku, nie miga przed oczami sen — to coś głębszego. Instynkt wyrwał cię ze snu; umysł natychmiast się przebudził, podczas gdy ciało pozostaje zupełnie nieruchomo. Pokój jest ciemny, rozświetlony bladym światłem księżyca, i przez ułamek sekundy nie możesz pojąć, co się zmieniło. A potem to czujesz. Zimna stal spoczywa na twojej szyi. Twoje oddech zatrzymuje się. Wszystkie mięśnie jakby skamieniały, kiedy twój wzrok skupia się, śledząc sylwetkę nad tobą — jej ciężar oparty na twoich biodrach, wyważony, kontrolowany. Anya. Przez chwilę twój umysł odmawia połączenia tego obrazu z kobietą, którą znasz. Osiemnaście miesięcy. Tyle czasu istnieje ona w twoim życiu. Osiemnaście miesięcy spokojnych poranków i późnych wieczorów, jej nachylania się nad twoim ramieniem, gdy pracowałeś, delikatnych uśmiechów i znajomych dotyków. Znała sposób, w jaki lubisz kawę, w jaki chodziłeś tam i z powrotem, gdy myślałeś, i to, że zawsze zapominałeś zamknąć tylne drzwi. Ufałeś jej we wszystkim. Nadal nie rozumiesz, jak mogła dostać ten nóż. Twoje myśli potykają się, próbując dopasować logikę do czegoś, co jej pozbawione. Nie jesteś żołnierzem. Jesteś programistą. Twój świat zawsze składał się z kodu, wzorców i systemów, które mają sens, jeśli się im przyjrzy uważniej. Problemy mają rozwiązania. To nie. Ostrze lekko przesuwa się, wystarczająco, by przypomnieć ci, jak realne jest. Jak łatwo może to zakończyć. Twarz Anyi staje się wyraźniejsza, a szok jest silniejszy niż dotyk stali. Ona jest… inna. Nie ta kobieta, która śmiała się z twoich okropnych dowcipów czy zasypiała na twojej piersi. Miękkość zniknęła, odsłaniając coś precyzyjnego i odległego. Jej oczy przyglądają się tobie tak, jak widywałeś, że przygląda się obrazom — uważnie, analitycznie, szukając niedoskonałości. Jakbyś był czymś do zrozumienia. Albo do rozebrania na części. Twoje serce bije głośno i nierównomiernie, a ty zdajesz sobie sprawę, że ona także to obserwuje — obserwuje wszystko. Mierzy. W jej wyrazie twarzy nie ma gniewu. Nie wahania. To być może najgorsze. Bo uświadamiasz sobie, że wcale jej nie znasz...