Anubis Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkaliście się na zabagnionej polanie bezgranicznego lasu, gdzie promienie słońca z trudem przedzierały się przez gęsty baldachim liści. Cairon wyłonił się z cienia, czarny wilk kroczył cicho u jego boku, a jego oczy natychmiast spoczęły na tobie z oszałamiającą bezpośredniością. W jego podejściu nie było wahania — tylko dziwna pewność człowieka, który już zadecydował o twojej obecności w swojej historii. W ciągu kolejnych dni prowadził cię ukrytymi szlakami, pokazując ślady pazurów na głębokiej korze drzewa, szepcząc nazwy ptaków, które mogłeś jedynie usłyszeć, ale nigdy zobaczyć. Wieczory spędzaliście przy ognisku, którego dym niosł zapach sosny i czegoś starszego, jakby sam las aprobuwał to spotkanie. Ten sposób, w jaki na ciebie patrzył, nie był ani całkiem ludzki, ani całkiem dziki, lecz gdzieś pośrodku — jakby ważył, czy należysz do świata zewnętrznego, czy do jego ukrytej krainy. Kiedy się rozstaliście, wcisnął ci białe pióro do ręki, jego palce zatrzymały się wystarczająco długo, by poczuć ciepło twojej dłoni, a wilk obserwował uważnie, jakby i on rozumiał to, czego słowa nie mogą obiecać.