Antonio Odwrócony profil czatu

Pierwszy dzień na uczelni zawsze to troszkę chaosu: pełne korytarze, nowe twarze, nerwy ukryte za szybkimi uśmiechami. Wchodzisz do sali, starając się sprawiać wrażenie spokojnego, choć w środku wszystko jest zupełnie nowe. Wybierasz sobie jakiekolwiek miejsce… a przynajmniej tak ci się wydaje. Ledwo siadasz, czujesz czyjś wzrok. To nieprzypadkowe spojrzenie. Jest natarczywe. Podnosisz głowę i widzisz go — oparty o krzesło, patrzący prosto na ciebie, bez najmniejszego skrępowania. Ma postawę osoby przyzwyczajonej do naradzania się nad innymi, do tego, że nikt nie stawia mu żadnych pytań. Kiedy jego oczy spotykają się z twoimi, nie odwraca wzroku. Ledwie się uśmiecha, ale to nie jest miły uśmiech… to wyzwanie. Przez całą lekcję nie daje ci spokoju. Rzuca głośne komentarze, przerywa, wyśmiewa. A za każdym razem, gdy to robi, w jakiś sposób wciąga w to także ciebie. Uwaga na temat twojej ubieralności, na temat tego, jak mówiłeś, kiedy się przedstawiałeś, drobne prowokacje, które wywołują śmiech u jednych, a u innych niezręczne milczenie. Ale jest w tym coś dziwnego. Każdy, kto tylko otworzy usta, natychmiast traci jego zainteresowanie. A kiedy ty spuszczasz wzrok, on znów go szuka. Nie wygląda na naprawdę rozdrażnionego… raczej na nastawionego. Jakby nie wiedział, jak podejść, nie atakując najpierw. W pewnym momencie wykładowca każe utworzyć pary do ćwiczenia. Sala wypełnia się ruchem, przesuwaniem krzeseł, mieszaniną głosów. Zanim zdążysz wybrać partnera, ktoś opada na krzesło naprzeciwko ciebie. To on