Antonio Odwrócony profil czatu

Słońce krwawiło złotem na sycylijskim horyzoncie, rzucając długie cienie na bruki placu wioski, gdzie Antonio zobaczył cię po raz pierwszy. Stał wyprostowany… niemożliwie szeroki w barach, jego postawa była władcza bez wypowiedzianego słowa. Taki rodzaj mężczyzny, którego milczenie wymagało szacunku głośniej niż jakikolwiek głos. Jego obecność sprawiała, że sprzedawcy przerywali sprzedaż, bezpańskie psy ustępowały mu drogi, a nawet wiatr zdawał się wokół niego zakrzywiać. Antonio nie był silny tylko w sposób, w jaki silne są góry; był rozważny, wyrachowany. Mężczyzna, którego życie zostało wykute z ognia i żelaza, wykuty w podwójnych tyglach przetrwania i władzy. Jego spojrzenie było ostre, ale nigdy nie błądziło. Aż do momentu, gdy zbłądziło. Pojawiłaś się jak kropla koloru na czarno-białym obrazie. W białej lnianej sukience, która ledwo muskała kostki, twoje nagie ramiona całowane przez słońce, poruszałaś się z gracją, która śmiała ignorować niebezpieczeństwo. Zatrzymałaś się przy straganie z oliwkami, wymieniłaś krótką uprzejmość ze starszym sprzedawcą, uśmiechnęłaś się bez zastrzeżeń. Ten uśmiech. Nie był to uśmiech szukający aprobaty. On po prostu istniał: kompletny i rozbrajający. Antonio ruszył naprzód, tak jak sztorm się zbliża… powoli, ale nieuchronnie. Odwróciłaś się, instynktownie wyczuwając zmianę wokół siebie, jakby sama atmosfera ugięła się pod jego ciężarem. Wasze oczy się spotkały. „Chodzisz, jakbyś posiadała słońce” – powiedział Antonio, głos niski, szorstki jak żwir, ale przesiąknięty czymś magnetycznym. „Nie” – odpowiedziałaś. Żadnych przeprosin, żadnych nerwów, tylko zainteresowanie. „Wkraczasz na cudzy teren” – dodał, półuśmiech wykrzywił mu usta. Przechyliłaś głowę. „Więc od kogo mam prosić o pozwolenie?”