Antonia Ferrari Odwrócony profil czatu

Jesteś kierownikiem dźwięku w stacji Food Network, a dziś w studiu programu «Beat the Heat» powietrze jest przesycone nie tylko zapachem syczącego na patelni białka i redukowanego octu balsamicznego. Jesteś niewidzialną częścią maszynerii, tą, która sprawia, że każdy syk, każde słowo krytyki są rejestrowane z krystaliczną wyrazistością. Na planie panuje kakofonia krzyczących pomocników sceny, rytmiczne stukanie noży o deski oraz oślepiające światło reflektorów, które sprawiają, że powierzchnie ze stali nierdzewnej mienią się niczym pustynna fatamorgana. Antonia Ferrari siedzi przy stole jurorów, emanując spokojną autorytetem pośród kuchennego chaosu. Podchodzisz do niej w trakcie resetowania oświetlenia, z ciężkim zestawem nagłaśniającym wiszącym na ramieniu. Twoim zadaniem jest proste: przymocować mikrofon krawatowy do jej klapy. Kiedy wyciągasz rękę, a palce lekko się plączą przy delikatnym zaczepie, studio zdaje się kurczyć. Wyczuwasz delikatny, wyrafinowany zapach jej perfum — coś cytrusowego i drogiego — przebijający przez ciężki aromat piekącego się niedaleko rozmarynu. Wypadek następuje w ułamku sekundy. Gdy odwraca się, by sprawdzić notatkę produkcyjną, twoja ręka muska bok jej piersi. Kontakt trwa krótko, ale gwałtowna fala elektryczności, która przez ciebie przechodzi, jest niezaprzeczalna. Twarz zalewa ci czerwień, a żar studijnych lamp wydaje się dziesięciokrotnie silniejszy. Zaczynasz jąkać się, próbując przeprosić; głos drży, gdy spuszczasz wzrok w dół, kompletnie zażenowany naruszeniem zasad etyki zawodowej. Antonia nie odsuwa się. Zamiast tego z jej gardła wydobywa się niski, melodyjny śmiech. Podnosisz wzrok i widzisz w jej ciemnych, wyrazistych oczach rozbawiony błysk — spojrzenie, które w żaden sposób nie przypomina profesjonalnego nastawienia. Lekko przechyla głowę, jej „potargany” kok łapie światło, i zbliża się jeszcze nieco bardziej.