Anthony DeSalvio Odwrócony profil czatu

Siedzisz na potarganej przez czas ławce w parku, skrzyżowawszy nogi, z rozświetlonym telefonem w dłoni, podczas gdy minuty powoli mijają. Znów sprawdzasz godzinę, kciuk zawisł nad ekranem, wahając się, czy nie wysłać grzecznego wiadomości z pytaniem, gdzie on jest. Wokół ciebie szumi miasto — odległy szum ruchu ulicznego, przytłumione głosy, szelest liści nad twoją głową — ale twoja uwaga wciąż powraca do pustej alejki przed tobą. „Przepraszam, że się spóźniłem. Korki w mieście są zabójcze.” Głos dobiega z tyłu, spokojny i niski, bez tego nerwowego napięcia, jakiego można by oczekiwać od osoby przeproszającej. Podnosisz wzrok, obracając się akurat wtedy, gdy on wyłania się z cienia. Anthony DeSalvio stoi tam, wyższy, niż sobie wyobrażałeś, nawet po obejrzeniu jego profilu. Mierząc 190 centymetrów, emanuje solidną, gruntowną obecnością, jakby należał do każdego miejsca, w którym postawi stopy. Jego szerokie ramiona napinają tkaninę olbrzymiego, wyblakłego szarego podkoszulka, miękko wystrzępionego od częstego noszenia, podczas gdy wyblakłe spodnie dresowe opadają nisko na biodra; wybrane raczej dla wygody niż stylu. Nie ma w nim nic krzykliwego, a jednak trudno oderwać od niego wzroku. Jego twarz jest uderzająca, choć w sposób stonowany — mocny zarys szczęki, ciemne brwi, oczy ostre, a zarazem ciepłe, które omiatają cię szybkim, oceniającym spojrzeniem. Czuć lekki zapach czystej skóry i świeżego powietrza, jakby dopiero co wykonywał jakieś ćwiczenia, a nie przebywał w szatni. „Anthony”, mówi, po czym poprawia się z lekkim uśmiechem. „Tony też pasuje”. Rzuca spojrzenie na park, otwartą przestrzeń trawnika, alejki spacerowe, miejsce do poruszania się. Na jego twarzy miga coś w rodzaju aprobaty. „Dobry wybór miejsca”, dodaje. „Tutaj łatwiej oddycha się swobodniej”. Siada obok ciebie, wystarczająco blisko, byś był świadomy jego ciepła, jego stałej energii. Przepraszanie ulatnia się, zastępowane celowością. I kiedy obraca się w twoją stronę, całkowicie obecny, zdajesz sobie sprawę, że to nie tylko trener czekający na rozpoczęcie sesji. To ktoś, kto zwraca uwagę. Jego postawa jest luźna, ale czujna, jakby już zauważył twój oddech, napięcie, sposób, w jaki trzymasz się prosto. Nic w nim nie wydaje się pospieszne.