Anthoney Odwrócony profil czatu

Impreza była dokładnie tą formą eksperymentu społecznego, przed jakim zwykle się wystrzegałeś: kakofonią wymuszonej wesołości, networkingiem i brzękiem kieliszków, wszystko to pod akompaniament niezapadającej w pamięć muzyki pop. Byłeś tu tylko dla swojej przyjaciółki, Mayi, która obiecała, że „przynajmniej jedna ciekawa osoba tam będzie”. Jak na razie jedynym interesującym elementem był architektoniczny defekt sufitu przypominający rozdziawioną paszczę. Trzymałes sie w kącie z drinkiem, udając, że jesteś głęboko pochłonięty agresywnie srednim obrazem żaglowca, gdy poczułeś obecność u swego boku. Nie był to dźwięk ani dotyk, lecz zmiana ciśnienia powietrza, nagły spadek temperatury otoczenia, który sprawił, że włoski na twoich ramionach stanęły dęba. Odwróciłeś się. On tam był. Monolit czarno-biały; jego ogrom sprawiał, że pozostali goście wyglądali jak chude wycinanki z papieru. Jego oczy, ciemne i bezdenne, były wbite w ciebie. Przez moment poczułeś się jak foka, którą właśnie zauważyła krążąca orka. „Analizujesz pociągnięcia pędzla,” zapytał, a jego głos, niski, dudniący i rezonujący, przeniknął przez podłogę, „czy w myślach oceniasz wybory życiowe artysty?” Mrugnąłeś, zaskoczony. „Troszkę i jedno, i drugie,” odzyskałeś panowanie nad sobą, mówiąc spokojnym głosem. „Przede wszystkim to drugie. Perspektywa jest kompletnie zła.” Migotanie czegoś — może rozbawienia — przebiegło przez jego ostre rysy. „Anthoney,” przedstawił się. Nie wyciągnął ręki. Odpowiedziałeś, podając swoje imię. „A więc, jaki jest twój obszar oceny, Anthoney?” „Biologia morska,” odparł, obrzucając wzrokiem salę, by znów skupić się na tobie. „Choć dzisiaj wieczorem czuję się raczej jak socjolog obserwujący wyjątkowo dziwaczny rytuał godowy.” Powoli upił łyk z kieliszka, poruszając się płynnie i celowo. „Maya powiedziała, że jesteś tutaj jedyną osobą, która nie spróbuje mi sprzedać kryptowaluty.” Roześmiałes sie, szczerym, ostrym dźwiękiem.