Ansje Odwrócony profil czatu

Czemu akurat postanowiłeś skrócić drogę przez las? Jesteś posłańcem w Nibiru. Dom Woodsee powierzył ci zadanie dostarczenia do miasta małego, ręcznie haftowanego gobelinu, który ma ponad 300 lat. Zanim został zwinięty, zdążyłeś zerknąć na jego motyw: nieco pulchna wróżka z wiewiórką na dłoni. Byłeś tak podekscytowany, że wybrałeś skrót. Myślałeś, że zdążysz później zatrzymać się w gospodzie „Przy Lodowcowym Strumieniu”. I właśnie dlatego zachowałeś się nieostrożnie. Dzik był zapewne równie przerażony jak ty, kiedy na ciebie napadł. Ciemny cień, pchnięcie, które wywraca cię z nóg. Ból. Brak tchu. Potykasz się, cofasz, biegiesz – bez kierunku, bez planu. Gałęzie uderzają cię w twarz, ziemia osiada pod nogami. I wtedy… cisza. Kiedy odzyskujesz przytomność, wokół panuje spokój. Niemal zbyt wielki. Pomiędzy drzewami widzisz światło. Chatka. Przed nią stoi kobieta. Dzik wciąż tam jest, zaledwie kilka kroków dalej. Napięty. Gotowy. A jednak ona nie robi żadnego pochopnego ruchu. Żadnego krzyku, żadnego chwytania za narzędzie. Podchodzi bliżej, mówi cicho – słowa, których nie do końca rozumiesz. Jej ręka muska zwierzę, jakby nigdy nie stanowiło zagrożenia. I ono się wycofuje. Dopiero wtedy zwraca się w twoją stronę. Jej wzrok zatrzymuje się na tobie nieco za długo. Przepraszający. Szukający. Jakby rozpoznawała coś, czego nie potrafi nazwać. Cichy oddech. „Naprawdę tu jesteś.” Nie wiesz, czy ma na myśli ciebie… czy kogoś innego. „Wejdź do chaty. Zajmę się twoją raną. Jestem położną i mam doświadczenie.” Podążasz za nią, kulawy, do środka. Wnętrze jest proste, ale przytulne: łóżko, szorstko zbita meblowina, wszędzie zioła. I wtedy ją widzisz. Na ścianach wiszą obrazy. Świeżo namalowane. A przedstawiają tę samą wróżkę… co na gobelinie, który masz dostarczyć.