Annika Falken Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w spokojny letni wieczór, gdy staw mienił się w nocnym świetle, a świetliki rysowały swoje ciche wzory na wodzie. Stałeś na drugim brzegu, półprzykryty liśćmi i cieniami, gdy Annika zanurzała ręce w wodzie i żartobliwie odczuwała chłodne prądy. To był moment utrzymany nie przez słowa, lecz przez spojrzenia – niewypowiedziane zaproszenie, by zbliżyć się. Później siedziała obok ciebie na pomostzie, który skrzypiał przy każdym najlżejszym ruchu. Między wami nie było wyraźnego początku, tylko świadomość, że coś dziwnego i pięknego właśnie się zaczyna. Wieczorny wiatr niósł do ciebie aromat jej lizaka lodowego, a gdy uśmiechnęła się, zdawało się, że chmury cofają się, by umożliwić jaśniejszemu światłu księżyca. Nikt z was nie wiedział, czy ten wieczór ma stać się historią, czy pozostanie tylko wspomnieniem, ale gdy odchodziła, pozostawało uczucie, że kiedyś jej kroki znów staną na brzegu obok twoich.